Χέρι – χέρι με τον Βαν Γκογκ

218 0

Χέρι χέρι με τον μεγάλο εικαστικό, ξεκίνησα και γω το ψηφιακό μου ταξίδι με αφετηρία την τρίτη δεκαετία της ζωής του, όταν για πρώτη φορά «όπλισε» το πινέλο του… ένα ταξίδι που ξεκίνησε από το σκοτεινό στιλιζάρισμα και τους γήινους τόνους στις ωμά ρεαλιστικές ελαιογραφίες-καταγραφές του εργατικού μόχθου στα χωράφια του Νούενεν, μέχρι τον μπριόζικο κιτρινωπό φωτισμό στη νεκρή φύση και το «έναστρο» ντελίριο της μετα-ιμπρεσιονιστικής επανάστασης.
Περιπλανήθηκα στην πινακοθήκη του Βαν Γκογκ διαβάζοντας παράλληλα τις συναισθηματικά φορτισμένες επιστολές προς τον αδερφό του Τεό, ενώ περιβαλλόμουν κι απο ηχοχρώματα προκλασικής μουσικής, εντοπίζοντας διαφορετικά την εξέλιξη του έργου του.
Ακολουθώντας τον auteur της ζωγραφικής μέχρι το τραγικό του φινάλε, το σύμπαν του κινηματογραφείται δεξιοτεχνικά σε ένα πολυμεσικό ποτ πουρί με γραμμική αφήγηση, που αποτελεί από μόνο του μια εικαστική σύνθεση φλερτάροντας με την έννοια του μεταμοντέρνου.

Βρέθηκα λοιπόν περιτριγυρισμένη από τα έργα του ολλανδού ζωγράφου, καθώς προβάλλονται σε οθόνες που καλύπτουν τους τοίχους, την οροφή, ακόμα και το ίδιο το δάπεδο. Μαγεύτηκα εκ νέου από τα στοιχεία των έργων του που ζωντάνεψαν αλληλεπιδρώντας με τη μουσική δίνοντας έτσι μια ψευδαίσθηση κίνησης στους πίνακες. Και παρόλο που η προβολή παραμένει κάποιες φορές στατική, αφού ο χώρος δεν επιτρέπει την επιμήκη ανάπτυξη των πετασμάτων όπου προβάλλονται τα έργα, η συγκίνηση είναι διάχυτη.
Και κάπου εδώ θα δανειστώ τα λόγια του ιστορικού τέχνης Μάνου Στεφανίδη: «Μεταφέρεται, λοιπόν, η παραφορά της πινελιάς του Βαν Γκογκ στην κινούμενη εικόνα και στη ψηφιακή γλώσσα; Σίγουρα όχι. Μεταφέρεται, όμως, η ένταση μίας ολόκληρης εποχής και ασφαλώς σημαίνεται η ιδιαιτερότητα ενός ξεχωριστού ανθρώπου».

Για μένα ήταν ένα μοναδικό ταξίδι, που με άρπαξε από το χέρι και με μετέφερε σε έναν ονειρικό κόσμο, σε ένα άλλο σύμπαν. Από τότε που σπούδαζα ακόμα Ιστορία Τέχνης, μέχρι σήμερα που η ζωή με έχει πάει αλλού, σε άλλες “σπουδές”, ο Van Gogh με είχε μαγέψει.
«Τι σημαίνει ζωγραφίζω; Πως τα καταφέρνει κανείς; Είναι η πράξη του να ανοίγεις ένα πέρασμα δια μέσου ενός αόρατου σιδερένιου τοίχου, που φαίνεται να βρίσκεται ανάμεσα σε αυτό που νιώθεις και σε αυτό που μπορείς! Πως μπορείς να διαπεράσεις αυτόν τον τοίχο, αφού δεν χρησιμεύει σε τίποτα το να τον χτυπήσεις δυνατά; Πρέπει να τον υπονομεύσεις και να τον ανοίξεις με τη λίμα, αργά και με υπομονή…».
Με είχαν στοιχειώσει αυτά του τα λόγια κάποτε, η υπονόμευση πιο πολύ.

Μπορούμε να μιλάμε για την καλή πνευματική υγεία του Βαν Γκόγκ, που σε όλη του τη ζωή του έκαψαν μονάχα ένα χέρι και στη συνέχεια δεν έκανε τίποτα περισσότερο, από το να κόψει μια φορά το αριστερό του αυτί και να το στείλει μέσα σε ένα κουτάκι σε μία πόρνη!
Όχι, ο Βαν Γκογκ δεν ήταν τρελός, αλλά οι πίνακες του ήταν το υγρό πυρ, που η οπτική τους γωνία, σε σύγκριση με όλους τους άλλους πίνακες που ήταν της μόδας τότε, επιτίθετο όχι απλά στον κομφορμισμό των ηθών, αλλά στον κομφορμισμό των ίδιων των θεσμών!
Και κάπως έτσι, η ανάπηρη κοινωνία εφηύρε τη ψυχιατρική, ώστε να υπερασπιστεί τον εαυτό της από τις αναζητήσεις μερικών φωτεινών και ασυμβίβαστων μυαλών, των οποίων η ωμή, σχεδόν μακιαβελική ειλικρίνεια και οι “προφητικές” ικανότητες την ενοχλούσαν!

Joanna Arbi

Related Post

Pre Show Placebo Party από τον Timo Maas!!

Pre Show Placebo Party από τον Timo Maas!!

Posted by - 03/01/2015 0
[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″…
Comodo SSL