Η Ζωή κατά Bukowski …

195 0

 

Ήταν μια ευφυΐα. Δεν έζησε ποτέ με κανόνες. Έπινε περισσότερο από όσο έπρεπε, είχε περισσότερες ερωμένες από ότι θα έπρεπε και άκουγε παθιασμένα το κάλεσμα της ψυχής του.

Τα έργα του άσωτου Μπουκόβσκι δεν είναι γραμμένα με λέξεις, αλλά με συναίσθημα, εμπειρία και φαντασία, χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα, βίαιες περιγραφές και ωμή σεξουαλικότητα, προκαλώντας έτσι τα πουριτανικά ήθη της εποχής.

Η εμπειρία του όμως από τη ζωή, καταγράφεται με σαφήνεια στις παρακάτω φράσεις, που θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει κανείς κι ως παρακαταθήκη, ως κληροδότημα του μεγάλου ποιητή… Nα λοιπόν μια καλή ευκαιρία να δούμε τη ζωή μέσα από τα μάτια του !

“Αυτό που είναι τρομερό, δεν είναι ο θάνατος αλλά οι ζωές που οι άνθρωποι ζουν ή δεν ζουν
μέχρι να πεθάνουν”

Η ζωή είναι περίεργη καθώς την ζεις μονάχα μία φορά και την πληρώνεις δέκα.
Έχεις μονάχα μία ευκαιρία για να βρεις την ιδανική συνταγή, μα αν την πετύχεις, μία φορά σου είναι αρκετή.
Για να μπορείς λοιπόν να πεις πως έφτασες στο τέρμα, πως είδες όσα ήθελες και έχεις πια χορτάσει…

Πρέπει τουλάχιστον μία φορά να καεί η γλώσσα και η καρδιά σου.

Πρέπει να γρατζουνιστούν τα γόνατα μα και τα σχέδιά σου.

Πρέπει να αποτύχεις για να επιτύχεις, γιατί όσοι δεν απέτυχαν είναι όσοι ποτέ δε ρίσκαραν.

Πρέπει να γευτείς λεμόνι και αλάτι για να σε γλυκάνει μία σοκολάτα γάλακτος.

Πρέπει να γνωρίσεις τους λάθος ανθρώπους για να εκτιμήσεις την αξία της συντροφιάς
όταν βρεις επιτέλους τους σωστούς.

Πρέπει να χάσεις το πτυχίο γαλλικών, την θέση στη σχολή που ονειρευόσουν από παιδί,
ή έστω τα κλειδιά με το αγαπημένο σου μπρελόκ.

Πρέπει να πληγωθείς, μα πρέπει και να πληγώσεις.

Να αποχωριστείς τον πρώτο σου έρωτα και να βρεις το αέναο πάθος της ζωής σου.
Αφού το βρεις, όποιο κι αν είναι, πρέπει ολοκληρωτικά να του δοθείς.

Πρέπει να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αναρωτηθείς αν αντέχεις να υπομείνεις την ημέρα που ξεκινάει.

Πρέπει να διαφωνήσεις με τους γονείς σου και να επιμείνεις στην θέση σου,
ακόμη κι αν δεν μιλήσετε για μερικές ημέρες.

Να σου κλέψουν πρέπει το πορτοφόλι, την θέση parking, ή έστω τη σειρά στο ταμείο.

Να κρυολογήσεις άσχημα επειδή δεν έβαλες ζακέτα.

Να παρακοιμηθείς επειδή ζήτησες πέντε λεπτά ακόμη από το ξυπνητήρι σου.

Πρέπει να πιεις για να ξεχαστείς και αντ’ αυτού να θυμηθείς γιατί αξίζει να ζεις.

Να έρθει πρέπει η στιγμή, που δεν θα ξέρεις τη σωστή απάντηση.
Ή ακόμη και η στιγμή που δεν θα έχεις καν απάντηση.

Πρέπει να επιλέξεις το λάθος πακέτο τηλεφωνίας και την λάθος κίνηση στο σκάκι.

Πρέπει να δοκιμάσεις ένα παντελόνι που δεν σου κουμπώνει
και να σου κάνουν δώρο μια μπλούζα δυο νούμερα μεγάλη.

Πρέπει να απογοητευτείς από φίλους, να γελάσεις με κρύα ανέκδοτα και να υπομείνεις βαρετές ταινίες μέχρι εκείνη, που ασυναίσθητα θα σε αλλάξει για πάντα.

Πρέπει να χάσεις στα χαρτιά την ίδια μέρα που θα χάσεις και στην αγάπη.

Να μην έχεις ούτε πίτα, ούτε σκύλο.

Οι αντοχές σου πρέπει να σε εγκαταλείψουν πριν φτάσεις στην γραμμή του τερματισμού.

Πρέπει να δεις το τελευταίο λεωφορείο για την θάλασσα να απομακρύνεται
το πιο ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού.

Πρέπει να βρεις έναν άνθρωπο για τον οποίο θα τα παρατούσες όλα
και να αναγκαστείς να παρατήσεις την ιδέα του “μαζί”.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή σου, πήρε έναν δρόμο που δεν διάλεξες εσύ.

Να ευχηθείς να ήσουν για μια στιγμή αλλού, σε εκείνο το “εκεί” που τόσο σου έχει λείψει.

Να έρθει η μέρα που δεν θα μπορέσεις να παραδεχθείς τα συναισθήματά σου, ούτε καν στον εαυτό σου.

Να δεις τον κόσμο σου να καταρρέει τριγύρω, μα και μέσα σου.

Πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως κάποια όνειρά σου δε θα πραγματοποιηθούν ποτέ και ακόμη πως ποτέ δε θα καταφέρεις να τα έχεις όλα.

Πρέπει να αναγνωρίσεις, λόγω εμπειρίας και όχι θεωρίας, πως τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα, αφού επιθυμήσεις κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις.

Πρέπει να χάσεις το κορίτσι πριν βρεις το θάρρος να της εξηγήσεις.

Και πρέπει να πεθάνεις μερικές φορές πριν μπορέσεις πραγματικά να ζήσεις.

Αλλά, ποιος ήταν ο Τσαρλς Μπουκόβσκι…?

Πραγματικό κομμάτι του περιθωριακού κόσμου που τόσο διεξοδικά περιέγραψε, ο παραγωγικότατος Αμερικανός ποιητής, μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος, απεικόνισε γλαφυρά τη διαφθορά της αστικής ζωής και τους κατατρεγμένους της αμερικανικής κοινωνίας.
Ο «πρίγκιπας του αμερικανικού περιθωρίου», όπως τον αποκάλεσε το περιοδικό Time το 1986, μάγεψε το βιβλιόφιλο κοινό της Ευρώπης κυρίως, χαρίζοντας ωμές καταγραφές από φέτες ζωής που ανήκουν σε άλλους κόσμους, αυτούς που κρύβονται συνήθως στο σκοτάδι και το περιθώριο της ευημερούσας κοινωνίας…

Ο Χάινριχ Καρλ Μπουκόφσκι γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1920 στο Άντερναχ της Γερμανίας ως γιος Αμερικανού αξιωματικού και Γερμανίδας νοικοκυράς, με το ζευγάρι να παντρεύεται άρον-άρον έναν μήνα πριν από τη γέννηση του μωρού.
Στις 23 Απριλίου 1923 όμως, η οικογένεια μεταναστεύει στην Αμερική και εγκαθίσταται στη Βαλτιμόρη.
Το 1930 η φαμίλια θα μετακομίσει για άλλη μια φορά, τώρα στο Λος Άντζελες, την πόλη που θα ζήσει, θα λατρέψει και θα αποτυπώσει τόσο ανάγλυφα ο μικρός Τσαρλς χρόνια αργότερα σε αναρίθμητα γραπτά του.
Ο αυστηρός και συχνά άνεργος πατέρας κακοποιεί περιοδικά τον γιο του, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, κάνοντας το αγόρι να κλειστεί στον εαυτό του και να παραείναι συνεσταλμένος στις συναναστροφές του.
Τα γειτονόπουλα τον κοροϊδεύουν για τη βαριά γερμανική προφορά του, αλλά και τα ιδιαίτερα ρούχα που τον ανάγκαζαν να φορά οι γονείς του. Ταυτοχρόνως, οι δάσκαλοί του θεωρούν πως το παιδί πάσχει από δυσλεξία, παρά τους επαίνους για το χέρι του που έπιανε στη ζωγραφική.
Κι έτσι, ήδη από την πρώτη εφηβεία του, ο Τσαρλς θα το ρίξει στο αλκοόλ, μυημένος από τον παιδικό του φίλο, γιο αλκοολικού χειρουργού. Ήταν η γένεση του χρόνιου αλκοολισμού του, ή, όπως το ήθελε εκείνος, της χρόνιας μεθόδου που θα τον έκανε να συμφιλιωθεί καλύτερα με τη ζωή και τον εαυτό του.

Ήταν στα 24 χρόνια της ζωής του όταν έγραψε το πρώτο ολοκληρωμένο διήγημα, το «Aftermath of a Lengthy Rejection Slip», το οποίο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Story.
Δύο χρόνια αργότερα ξαναχτυπά με το διήγημα «20 Tanks from Kasseldown», το οποίο δημοσιεύεται το 1946 σε περιθωριακή επιθεώρηση του καιρού και περνά απαρατήρητο.

«Μερικοί άνθρωποι δεν τρελαίνονται ποτέ. Πραγματικά, τί απαίσιες ζωές θα πρέπει να ζουν!»

Αποθαρρυμένος και απογοητευμένος από τα εκδοτικά κυκλώματα, σταμάτησε να γράφει για την επόμενη δεκαετία, μια εποχή που ο ίδιος περιέγραψε ως «δέκα μεθυσμένα χρόνια»!
Αυτά τα «χαμένα χρόνια» θα λειτουργήσουν ωστόσο αργότερα ως βάση για τα ημι-αυτοβιογραφικά κείμενά του, καθώς το λογοτεχνικό του όχημα, ο χαρακτήρας Χένρι Τσινάσκι, δεν ήταν παρά το alter ego του ίδιου του Μπουκόφσκι.
Τη δεκαετία αυτή ο ποιητής την περνά στον δρόμο, παρέα με το αλκοόλ και τους εφήμερους έρωτες, επιστρέφοντας περιστασιακά στο Λος Άντζελες.
Αφού περιπλανήθηκε στην επικράτεια των ΗΠΑ και έκανε αναρίθμητες δουλειές του ποδαριού για να επιβιώσει, στις αρχές του 1950 βρήκε δουλειά ως υπάλληλος του ταχυδρομείου του Λος Άντζελες.
Το 1955 λίγο έλειψε να πεθάνει, όταν αιμορραγικό επεισόδιο από έλκος στο στομάχι πήγε να του κόψει το νήμα της ζωής. Άπορος και χωρίς μία στην τσέπη, διακομίστηκε σε δημόσιο νοσοκομείο… Αυτό το περιστατικό όμως -απ’ ότι απεδείχθη- του άλλαξε πορεία στη ζωή, γιατί βγαίνοντας από το νοσοκομείο άρχισε να γράφει και πάλι, αυτή τη φορά ασχολούμενος εξολοκλήρου με την ποίηση.

Το 1969 ο Μπουκόβκσι αποδέχτηκε την πρόταση του εκδότη John Martin, ιδιοκτήτη του εκδοτικού Black Sparrow Press, να εγκαταλείψει τη θέση του στα ταχυδρομεία και να αφιερωθεί έναντι μικρής αμοιβής στη συγγραφή. Είναι το γεγονός που θα αλλάξει τον ρου της ζωής του!
Ήταν 49 ετών όταν έγινε λοιπόν συγγραφέας πλήρους απασχόλησης, ολοκληρώνοντας το πρώτο του μυθιστόρημα μόλις έναν μήνα μετά την παραίτησή του.
Ο παραγωγικότατος Μπουκόφσκι συνέχισε -από επιλογή- να δημοσιεύει τη δουλειά του σε μικρούς εκδοτικούς οίκους και ανεξάρτητα περιοδικά και εφημερίδες μέχρι τον θάνατό του, ενώ στη δεκαετία του 1980 δεν δίστασε να γράψει ακόμα και κείμενα για κόμικς!

“Το πρόβλημα με τον κόσμο, είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες,
ενώ οι ηλίθιοι γεμάτοι αυτοπεποίθηση”

Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι πέθανε στις 9 Μαρτίου 1994 χτυπημένος από λευχαιμία. Ήταν 73 ετών και είχε μόλις ολοκληρώσει το νέο του μυθιστόρημα, το «Αστυνομικό».
Στην ταφόπλακά του γράφτηκε το «Μην προσπαθείς», που δεν ήταν τίποτα άλλο από την περίφημη συμβουλή που έδινε σε επίδοξους συγγραφείς για την έμπνευση και τη δημιουργία.

Από τον θάνατό του κι έπειτα, ο Μπουκόφσκι έγινε αντικείμενο λογοτεχνικής κριτικής, με μια σειρά βιβλίων και ταινιών για τη ζωή του να κυκλοφορούν.
Η δουλειά του είχε λάβει πολύ λίγη προσοχή από πλευράς λογοτεχνικής κριτικής… Ωστόσο, τα βιβλία του -κυρίως στην Ευρώπη- λατρεύτηκαν, μη βρίσκοντας όμως αντίστοιχη απήχηση στην Αμερική, όπου ένα μικρό αλλά φανατικό κοινό μπόρεσε να κρατήσει ζωντανό το όνομά του στα λογοτεχνικά πράγματα των ΗΠΑ.

Πλέον θεωρείται από πολλούς ως ένας πολύ σπουδαίος ποιητής, με μεγάλη επιρροή και πατέρας του κινήματος του βρώμικου ρεαλισμού … Κι όταν οι Jean Genet και Jean-Paul Sartre σε χαρακτηρίζουν ως τoν “μεγαλύτερο ποιητή” της Αμερικής, τότε η γνώμη κάθε αυτοχρησμένου κριτικού, βολεμένου στην μετριότητα και συμβιβασμένου με στάσιμους καθωσπρεπισμούς, περνά στα αζήτητα…

 

Joanna Arbi για το thnx.gr

Related Post

oscars-feat

Οι Οσκαρούχοι του 2015

Posted by - 28/02/2015 0
[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″…

Escoba Bar : Ένα all time classic στέκι!

Posted by - 13/06/2017 0
Καλοκαίρι...και το μυαλό ταξιδεύει... Υπάρχουν ομως και οι εξαιρετικές εκείνες περιπτώσεις, που μπορείς να βρεις τον προορισμό σου, χωρίς να…

Oscars 2016 – Οι Νικητές !!

Posted by - 29/02/2016 0
Με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο να φεύγει με το χρυσό αγαλματάκι, αλλά και με μια μεγάλη έκπληξη για το φινάλε,…
Comodo SSL