Γιατί επιστρέφουμε στους πρώην μας ;!

365 0

Γιατί επιστρέφουμε στους πρώην μας που μας πλήγωσαν – δεν χωρίσαμε για κάποιο λόγο; Γιατί ζητούν να επιστρέψουν οι πρώην μας σε μας; Και γιατί επιλέγουμε πάντα τον ίδιο τύπο ανθρώπου στις ερωτικές μας ιστορίες; Και πώς γίνεται αυτό να είναι πάντα εμφανές σε όλους, εκτός από τους άμεσα ενδιαφερομένους;

Πιστεύουμε σε καρμικές συμπτώσεις και déjà vu…αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία επιστημονική ή μεταφυσική εξήγηση για ότι μας συμβαίνει. Απλώς συνηθίζουμε βλακωδώς να επαναλαμβάνουμε ίδιες συμπεριφορές. Δεν έχει να κάνει με το ότι αυτή η κατάσταση κάτι μας θυμίζει. Φυσικά και μας θυμίζει… πρόκειται για το ίδιο λάθος! Ακριβώς το ίδιο! Μπορεί με κάποιον άλλο άνθρωπο, μπορεί και με τον ίδιο – τι σημασία έχει;
Την πρώτη φορά δεν έφταιγες εσύ, γιατί πολύ απλά δεν ήξερες. Την επόμενη φορά, όμως, ήξερες, όπως και την μεθεπόμενη … Την πρώτη φορά είναι λάθος. Τις επόμενες φορές είναι επιλογή. Και ενώ δεν είναι λάθος το να κάνεις ένα λάθος, είναι λάθος – και μάλιστα μέγα- το να επαναλαμβάνεις συνεχώς το ίδιο λάθος.

Ίσως, όμως, είναι άδικο να λέμε ότι επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα λάθη μας. Δεν επαναλαμβάνουμε όλα τα λάθη μας. Αν βάλεις το χέρι σου στη φωτιά και καείς, δεν το ξαναβάζεις. Αν περπατήσεις στο δρόμο ξυπόλητος και κοπείς από γυαλιά, δεν ξαναβγαίνεις χωρίς παπουτσάκια.
Ίσως λοιπόν να επαναλαμβάνουμε μόνο τα λάθη που μας άρεσαν. Και, κάπως έτσι, αυτόματα καταρρίπτεται η έννοια του «λάθους» … αλλά νιώθω ότι τώρα αγγίζουμε άλλο θέμα.

Επιστρέφω σε έναν πρώην που με πλήγωσε, ή μπλέκομαι σε μια κατάσταση που ξέρω πως δεν θα με οδηγήσει πουθενά και για έναν ακόμα πολύ σημαντικό λόγο : Γιατί, έτσι, πιστεύω πως θα γιατρέψω την αρχική μου πληγή. “Αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς. Όλα θα είναι διαφορετικά. Το ξέρω πως θα είναι. Πρέπει να είναι. Έχω μάθει εξάλλου … Αυτή τη φορά θα το ορίσω το τέλος εγώ!».
Αυτό πρέπει να εννοούσε ο Φρόυντ, όταν μιλούσε για τον «καταναγκασμό της επανάληψης», όπου θέλουμε να ξαναζήσουμε ό,τι μας πόνεσε για να αλλάξουμε το τέλος στην ιστορία. Αυτό ακριβώς κάνουμε. Αυτό και άλλους πολλούς ψυχαναγκασμούς. Κλείνουμε το θερμοσίφωνο. Γυρνάμε πίσω να δούμε αν κλείσαμε το θερμοσίφωνο. Κλειδώνουμε την πόρτα. Γυρνάμε πίσω να δούμε αν κλειδώσαμε την πόρτα. Μας πληγώνουν. Γυρνάμε πίσω να δούμε αν μας πληγώσανε αρκετά …

Το γεγονός ό,τι η ζωή κάνει κύκλους, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε και εμείς!

Θέλω να ξαναγράψω την ιστορία, θέλω αυτή τη φορά το τέλος να είναι ευτυχισμένο … ή πιο σωστά, να μην έρθει ποτέ! Αλλά το κόλπο δεν πιάνει ποτέ. Δεν υπάρχει happy end.
Σιγοτραγουδάω … “Επιστροφές καταστροφές, στην ίδια κόλαση στο ίδιο χτες, κι όμως μετά – κάθε μετά, πάντοτε έλεγα ποτέ ξανά … Κάθε που γύριζα το πανηγύριζα, την ίδια έκανα υπομονή. Όμως γελάστηκα, σε όλες βιάστηκα, καμιά δεν άξιζες επιστροφή” … και η ιδέα ότι αυτό συμβαίνει σε όλους, ότι αυτούς τους στίχους τους σιγοτραγουδούν κι άλλοι, κάπως με καλμάρει …

Ο Einstein έλεγε πως “παραφροσύνη είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα”.
Τελικά, είμαστε όλοι παράφρονες … με ή χωρίς χαρτί γιατρού … και η ιδέα ό,τι είμαστε όλοι παράφρονες, κάπως με καλμάρει και αυτή…!

inveja

Related Post

Μου λείπεις ήδη …

Posted by - 05/11/2015 0
Η Μίλι και η Τζες ήταν κολλητές από τότε που θυμούνται τους εαυτούς τους. Έχουν μοιραστεί τα πάντα : μυστικά,…
Comodo SSL