Έχει πεθάνει ο κινηματογράφος ή απλά κοιμάται;!

105 0

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][fusion_text]Για να μην παρεξηγηθώ από τον βαρύγδουπο τίτλο και ρισκάροντας την κατακραυγή των σχολίων από τους έτερους cinephile επιτρέψτε μου να εξηγήσω!!!

Είχα την τύχη-ατυχία να γεννηθώ σε μία εποχή και περιοχή όπου ο ένας και μοναδικός κινηματογράφος ήταν το μέρος με το οποίο έβγαινες με τους φίλους σου το σαββατόβραδο, κανόνιζες το πρώτο σου ραντεβού, το πρώτο σου φιλί ή και ακόμη εκείνο το προσποιητό χολιγουντιανό τέντωμα του διπλανού σου για να σε πάρει μία πρώτη αγκαλιά , μη με κοιτάς έτσι και συ το έχεις κάνει!! Αλλά ούτε ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που κατηγορούν την τεχνολογία και τα φαινόμενα της νέες γενιάς για όλα τα δεινά του κόσμου, θέλω να θεωρούμε cool 30άρα (λένε τα σημερινά παιδιά “cool” ακόμη έτσι δεν είναι;;;!!)

alienΌντας γεννημένη στα 80’s λοιπόν, στην πιο χαζοχαρούμενη εποχή ever – για να μην πολυβλογάμε και τα γένια μας – έμαθα να αγαπώ Χόλιγουντ!!! Όταν είχε πρωτοβγεί το Jurrasic Park, το Terminator, το Aliens και ναι δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ ο Τιτανικός!! Κορίτσια των 80’s – 90’s … μην κρύβεστε, ξέρω ότι είστε εκεί έξω!! Που είχα μείνει; Α ναι, με λίγα λόγια pro-CGI εποχές, δεν λέω ότι αυτές οι ταινίες ήταν η επιτομή της τέχνης αλλά υπήρχε ακόμη αυτό που λένε original thinking, όταν τα παιδιά της εποχής εκείνης πρωτοείδαμε αυτές τις ταινίες ναι πιστέψαμε πραγματικά ότι οι δεινόσαυροι ήταν ακόμη ζωντανοί, κοιτούσες δειλά μέσα στην ντουλάπα μη σου πεταχτεί κανένας Freddy και ο κόσμος του Τόλκιν σου προξενούσε δέος. Με λίγα λόγια η ιστορίες σε στοίχειωναν και το Χόλιγουντ σου άλλαζε τον τρόπο σκέψεις χωρίς καλά καλά να το καταλαβαίνεις. Φυσικά και τα εφέ των περισσοτέρων από αυτές τις ταινίες σήμερα μοιάζουν κωμικά γιατί βασίζονταν κυρίως σε πρακτικά εφέ, αλλά δεν σε ένοιαζε τότε, το μόνο που σε ένοιαζε ήταν ότι ένας ονειρικός κόσμος είχε απλωθεί μπροστά σου και σε ταξίδευε σε μία άλλη διάσταση.

avengersΣήμερα τα λεγόμενα είδη ταινιών sci-fi και fastasy έχει την τιμητική του για ακόμη μία φορά, δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι πλησιάζω επικίνδυνα το κατώφλι των 30 αλλά δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι μία στείρα ανακύκλωση στον σημερινό κινηματογράφο. Ό,τι καλή ιδέα υπήρξε τις προηγούμενες δεκαετίες τώρα έχεις την δυνατότητα να την δεις μεγαλύτερη αλλά όχι απαραιτήτως και καλύτερη. Τρίτο remake του Πλανήτη των Πιθήκων, τρίτο remake της Carrie, ανανεωμένοι Batman, Superman και Spiderman, κάθε ταινία έχει τουλάχιστον 3-4 sequel και ανάλογα prequel. Και σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι αυτές οι ταινίες δεν είναι καλές και ότι δεν υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις σε κάθε κανόνα όπως κατά την γνώμη μου τα Star Trek που σου ήταν prequel ναι μεν αλλά σου έλεγαν μία διαφορετική ιστορία, ή οι Avengers που ήταν δροσερά αστεία χωρίς να παίρνει πολύ σοβαρά των εαυτό της και φοβερά διασκεδαστική ή τα X-men που είμαι τρελή φαν οπότε δεν είμαι και πολύ αντικειμενική σε αυτό!!! Αλλά υπάρχουν και πολύ απτά παραδείγματα όπως ο πλανήτης των πιθήκων του Tim Burton ή Η Αλίκη στην Χώρα των θαυμάτων (Burton με πίκρανες οικτρά!). Και τα δύο διασκευές κάτω από την ματιά ενός πολύ ιδιαίτερου σκηνοθέτη που προσπάθησε να ανακυκλώσει “κλασσικές” ιστορίες με διαφορετικό twist στο τέλος (γιατί ναι πολύ μας αρέσουνε τα twists και το Χόλιγουντ το έχει καταλάβει αυτό) αλλά που δεν κατάφεραν να πιάσουν τον στόχο και ναι το “Damn you all to heeeell” του Heston to ’68 με στοιχειώνει ακόμη πως να το κάνουμε!

hestonΣτο θέμα μας λοιπόν, οι ιστορίες. Για μένα δεν είναι αρκετά καλές για να με κρατήσουν, για να φύγω από το σινεμά και να την κουβαλήσω μαζί μου, για να κοιτάξω κάτω από το κρεββάτι μου ή την σκοτεινή γωνία του δωματίου μου για να κλάψω με την πτώση των ανθρώπων ή να εντυπωσιαστώ με την περιπέτεια της Αλίκης και αυτό με απασχολεί περισσότερο. Μήπως συνήθισε το μάτι και η καρδιά μας στον υπερβολικό και άνευ λόγου CGI; Μήπως ο ρεαλισμός που διέπει την εποχή μας δεν δίνει τόπο στο φαντασιακό των παιδικών μας ταινιών ή μήπως εγώ απλά μεγάλωσα και παραξένεψα;!!! Δεν ξέρω, το μόνο που ξέρω είναι ότι στην σκοτεινή αυτή και αβέβαιη εποχή που διανύει ο περισσότερος κόσμος στον πλανήτη χρειαζόμαστε τον κινηματογράφο, χρειαζόμαστε την ικανότητα να θέτουμε ερωτήματα, τα ταξιδεύουμε σε άλλους κόσμους αλλά να σκεφτόμαστε κι επίσης, όχι μόνο να διασκεδάζουμε αλλά και να ψυχαγωγούμαστε να παίρνουμε κουράγιο για να συνεχίζουμε. Με λίγα λόγια, ΞΥΠΝΑ ΣΙΝΕΜΑ σε χρειαζόμαστε!!!! Τα συμπεράσματα και τα ερωτήματα δικά σας…

της Χριστίνας Μαλτεζάκη[/fusion_text][/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Related Post

Healing Cup

Posted by - 14/11/2015 0
Ας ξεκινήσουμε με αυτό... Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βλέπει κανείς τα πράγματα, πολλοί τρόποι να μεταφράσουμε μια πραγματικότητα... Ο τρόπος…
Comodo SSL