Keep Calm & Viva la Revolución | Dark Paradise #06

66 0

Όλη μας η ζωή είναι ένας αγώνας…
Ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο χωρίς ανάσα, αβοήθητοι, ουρλιάζοντας… Η καλή μέρα από την αρχή φαίνεται.
Κάποιος αποφάσισε να μάς πάρει από την καθαγιασμένη ανυπαρξία μας και να μάς πετάξει στην άκρη του σύμπαντος. Μάς δίνει και δυο φύλακες -που ονομάζουμε γονείς- εξίσου πανικοβλημένους με εμάς και μας παρατά στην μοίρα μας. “Βγάλτα πέρα μόνος σου τωρα”!

Και τα χρόνια περνούν… Κάποιοι είναι πιο τυχεροί από άλλους και κάποιοι έχουν τόσο σκληρή μοίρα, που ακόμα και το πιο διεστραμμένο μυαλό δε θα την σκεφτόταν!

Ώρες-ώρες νιώθω πως είμαστε κομπάρσοι στο έργο κάποιου θεοκρατικού σκηνοθέτη, που διασκεδάζει να μάς βάζει να κάνουμε πράγματα που δε θέλουμε, που ηδονίζεται να μάς παραπλανεί και μετά να μάς παρακολουθεί να προσπαθούμε να βρούμε τον δρόμο μας, που χαμογελά πονηρά αλλάζοντας μας στα κρυφά τις ταμπέλες σήμανσης και με ενθουσιασμό κωλόπαιδου μάς οδηγεί μέσα σε έναν τέλεια σχεδιασμένο λαβύρινθο… Πού και πού μάς ξεγελά με μερικές στιγμές χαράς, έτσι για να μην χάνουμε την ελπίδα μας, και μετά μάς δίνει ένα σπρώξιμο και μάς θυμίζει ξανά πως δεν μάς ανήκει τίποτα, ούτε καν ο ίδιος μας ο εαυτός.

Άντε γ@μήσου, του λέω και του κάνω κωλοδάχτυλο. Θα κάνω όλα όσα φοβάμαι και θα σε αποδυναμώσω. Θα σου τραβήξω την προσοχή, θα σε προκαλέσω για να δω μέχρι που μπορεί να φτάσει ο σαδισμός σου. Θα σε υποχρεώσω να με αναγνωρίσεις κι ας με γονατίσεις πρώτα. Αν εγώ λογοδοτώ σε σένα, κάπου θα λογοδοτείς και συ. Δεν μπορεί!
Παρόλα αυτά σε αγαπάω. Δεν μπορώ χωρίς εσένα. Μέσα από τις οδύνες μου αναγνωρίζω την πραγματική μου ουσία και εκεί μέσα βλέπω εσένα. Εαυτέ μου. Διότι εσύ είσαι πίσω και πάνω από όλα. Εσένα αναζητώ. Εσένα που μού εμφανίζεσαι δια της απουσίας σου…

Το αποφάσισα λοιπόν. Θα κάνω όλα αυτά που φοβάμαι. Δεν έχει νόημα η ζωή αλλιώς.
Ζούμε σκεφτόμενοι τα αισθήματα που έχουμε κρύψει κι ύστερα ονομάζουμε τους εαυτούς μας κακότυχους.
Περιμένουμε απαντήσεις στις ερωτήσεις που δεν κάναμε κι ύστερα αναρωτιόμαστε πώς στην μέση του πουθενά δεν βρίσκουμε άκρη.
Τα πόδια μας μπερδεύονται στις κλωστές που δένουν τις καρδιές μας, και μεις, αντί να έρθουμε πιο κοντά μεταξύ μας, βρίζουμε επειδή πέσαμε.
Προτιμάμε να αγαπάμε τα πράγματα και να χρησιμοποιούμε τους ανθρώπους και μετά κλαψουρίζουμε για την αγάπη που έφυγε.
Καταπίνουμε προσβολές δίνοντας τόπο στην οργή κι ύστερα έρχεται η στιγμή που από την οργή δεν μας χωρά ο τόπος.
Δουλεύουμε παραπάνω για να αγοράσουμε εκείνο το ωραίο χρυσό ρολόι, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο ρολόι που έχει αξία είναι αυτό που θα μπορούσε να γυρίσει το χαμένο χρόνο πίσω.
Φοβόμαστε μη τυχόν και κάνουμε λάθος, αγνοώντας πως τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος, γιατί όσο εμείς πολυμελετάμε εκείνο το βήμα, η ζωή τρέχει.

Τίποτα δεν μάς σκοτώνει πιο ικανά από το ίδιο μας το μυαλό… Μάς κολλάει στη γωνία με σκέψεις, σιωπές, πρέπει και μη, με τακτικές και στρατηγικές, με χαζές αγωνίες για το τί θα πει ο κόσμος και ξεχνάμε πως η μόνη γνώμη που μετράει πραγματικά είναι αυτή που έχουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Χρησιμοποιεί κάθε εμπειρία προς όφελος του και σε πείθει πως το έχεις ξαναδεί το έργο… «Μην προσπαθήσεις -σου λέει. Άδικος κόπος. Μια από τα ίδια και πάλι…».
Όχι! Δεν το δέχομαι! Κάθε λεπτό που περνάει είμαστε άλλοι. Κι αν όντως το έχεις ξαναδεί το έργο, φρόντισε να αλλάξεις το ρόλο σου και φέρσου διαφορετικά. Αιφνιδίασε τον εαυτό σου και τότε τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Τα νερά θα γίνουν καινούργια και αχαρτογράφητα.

Τα όνειρα μας αγάπες μου, είναι απολύτως νόμιμα και δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να θέλουμε το καλύτερο για εμάς, αλλά για να το πετύχουμε αυτό πρέπει πρώτα να είμαστε καλοί με τον εαυτό μας κι όταν λέω καλοί, δεν εννοώ να τού δικαιολογούμε τα πάντα, αλλά να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να είμαστε ειλικρινείς, να μην παραμυθιάζουμε, να μην παραμυθιαζόμαστε και να αγαπάμε την κάθε μας στιγμή, ακόμα και τις στιγμές της αδυναμίας.
Αλλά δεν μπορεί να θες το καλύτερο για τον εαυτό σου και να μην το θες για όλους! Γιατί αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε -λυπάμαι- δεν αξίζεις την τύχη που επιθυμείς. Η ευτυχία δεν δίνεται σε δειλούς και εγωιστές.

Ζωή ονομάζεται γαμώτο. Μόνοι μας ερχόμαστε σε αυτήν. Μόνοι μας φεύγουμε από αυτήν. Μόνο η φιλία και η αγάπη μπορούν να μας δώσουν για λίγο την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι… Δεν αξίζουν λοιπόν κάθε μας προσπάθεια, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να τα “βάλουμε” με τον εαυτό μας;
Keep Calm αγάπη μου και Viva la Revolución!

Joanna Arbi για το thnx.gr
(#DarkParadise)

*Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους αυτού, από άλλο site, ή blog.

Related Post

Ο Λογιστής

Posted by - 20/10/2016 0
Ο Κρίστιαν Γουλφ (Άφλεκ), μια μαθηματική ιδιοφυΐα που πάσχει από Σύνδρομο Άσπεργκερ, είναι ένας μοναχικός άνθρωπος που τα πηγαίνει καλύτερα…

Testament – Live in Athens

Posted by - 25/11/2016 0
Oι Testament δημιουργήθηκαν από τον κιθαρίστα Eric Peterson το 1983 και σύντομα η σύνθεση τους σταθεροποιήθηκε με τους Alex Skolnick…