Όταν το Σύστημα Κρασάρει | Dark Paradise #03

47 0

Κάποτε έρχεται εκείνη η ώρα που η αλήθεια μοιάζει με εφιάλτη, ή με παράνοια. Κι αν υποθέσουμε ότι αυτά που ζούμε καθημερινά, αυτά που ακούμε να γίνονται, (από ειδεχθείς βασανισμούς ζώων, βιασμούς παιδιών, τεράστια σκάνδαλα που κατέστρεψαν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων μέχρι γενοκτονίες), είναι η αλήθεια της ζωής μας, τότε υπάρχει κάποιος που μπορεί να διαφωνήσει μαζί μου στο ότι αυτή η αλήθεια μπορεί να γίνει διεστραμμένη;

Κάπου εδώ νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να σας αποκαλύψω αυτή τη διεστραμμένη αλήθεια… ή έστω ένα μέρος της… Όμως, η αλήθεια δεν είναι για όλους. Είναι γνωστό αυτό. Δεν έχουν όλοι την αντοχή να αντικρίσουν την αλήθεια, να σηκώσουν το βάρος της στους ώμους τους. Αν ήμασταν σε θέση να κάνουμε κάτι τέτοιο θα ήταν όλα τόσο, μα τόσο, διαφορετικά!
Σκεφτείτε έναν ηλεκτρικό πίνακα… Αν του δώσεις περισσότερο φορτίο από αυτό που μπορεί να σηκώσει, καίγεται!
Το θέμα λοιπόν, είναι μέχρι πού φτάνουν οι αντοχές του καθενός από εμάς…

Κάπου στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, μία νέα υπηρεσία, στο πλαίσιο του προγράμματος επιχειρηματικότητας και ανάπτυξης, θα χαρίζει “αιώνια ζωή” και εικονική επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο μετά θάνατον, με αποτέλεσμα οι πεθαμένοι να μπορούν να “επικοινωνούν” με τους ζωντανούς!
Ο τρόπος λειτουργίας αυτού του συστήματος, θα είναι σχετικά απλός μιας και οι χρήστες αφού επιτρέψουν στην υπηρεσία, (όσο αυτοί είναι εν ζωή), να έχει πρόσβαση στις διαδικτυακές δραστηριότητές τους, (όπως για παράδειγμα τους λογαριασμούς τους στα κοινωνικά δίκτυα, φωτογραφίες, email κλπ, απ’ όπου και θα αντλεί πληροφορίες), στη συνέχεια θα δημιουργεί ένα ψηφιακό πορτρέτο του χρήστη σε περίπτωση που αυτός πεθάνει, για να μπορούν οι φίλοι του να συνεχίσουν να επικοινωνούν μαζί του.
Για να μπορέσει η υπηρεσία να αναπαραστήσει τον πεθαμένο χρήστη, θα περνά τα δεδομένα που έχει μαζέψει από αυτόν, μέσα από πολύπλοκους αλγόριθμους ψηφιακής νοημοσύνης κι έτσι θα μπορεί να δημιουργεί ένα εικονικό προφίλ, που θα μιμείται την προσωπικότητα του χρήστη και θα μπορεί να αλληλεπιδρά και να προσφέρει πληροφορίες, ακόμα και συμβουλές σε φίλους και οικείους του.

Είστε έτοιμοι για τη νέα εποχή; Μία εποχή, όπου δεν θα υπάρχουν όρια ανάμεσα στους κόσμους, όπου το πάνω και το κάτω θα εξισώνονται και ξαφνικά θα τουμπάρουν;
Είστε έτοιμοι να διασχίσετε αυτή τη γέφυρα; Να περάσετε στην άλλη πλευρά, με σκάφος τον υπολογιστή σας;
Κι αν αυτό συμβαίνει ήδη; Αν κάποια από τις μοναχικές σας νύχτες που τσατάρατε με κάποιον άγνωστο, τσατάρατε με κάποιον από την… άλλη πλευρά; Και ακόμα χειρότερα… Πού ξέρετε ότι δεν είστε εσείς στην άλλη πλευρά; Πού ξέρω ότι δεν είμαι ήδη πεθαμένη και ότι η συνείδηση μου δεν είναι καταγεγραμμένη σε ένα υπερ-σύγχρονο κομπιούτερ, που με ξέρει καλύτερα απ’ ότι με γνώρισε ποτέ κανείς και έτσι μπορεί να με μιμείται τέλεια;

Στις εποχές που ζούμε η μοναξιά βασιλεύει περισσότερο από ποτέ! Σοφό το σύστημα, που υποτίθεται ότι σιχαινόμαστε. Η τεχνολογία μάς έχει κλείσει σπίτι. Όλη μας η ζωή έχει κλειστεί μέσα στον σκληρό του κομπιούτερ… Η ευκολία με την οποία μπορούμε να βρούμε αγαπημένα τραγούδια, αγαπημένες ταινίες, πληροφορίες απ’ όλο τον κόσμο είναι εκμηδενιστική! Το air condition μάς κάνει να κλείνουμε τα παράθυρα και να αδιαφορούμε για την παρατεταμένη ζέστη! Το νερό στα πλαστικά μπουκαλάκια – άλλοτε επιτραπέζιο και άλλοτε μεταλλικό, αλλά πάντα προερχόμενο από κάποια αγνή πηγή (εδώ γελάμε) – μας κάνει να αδιαφορούμε για την απουσία, και ακόμα χειρότερα, να απευχόμαστε το χιόνι και τη βροχή, (που είναι οι μοναδικοί τρόποι για να γεμίζουν οι πηγές)! Αλλά τι λέω; Αφού έχουμε τα μπουκαλάκια μας… Ποιος νοιάζεται για τις πηγές;!
Μαλακτικά ρούχων και αρωματικά χώρου με άρωμα λεβάντας, που δεν έχει καμία σχέση με την λεβάντα του αγρού και που οι περισσότεροι δεν έχουν δει και μυρίσει ποτέ τους, και ακόμα πιο εμπνευσμένα αρώματα όπως το «μπλε του Αιγαίου», ή ακόμα πιο τρομακτικά όπως το άρωμα «αγνότητας», έχουν μπει στην ψεύτικη καθημερινότητα μας. Αλήθεια, πως μυρίζει η αγνότητα; Και τι σχέση έχει η αγνότητα με το διάσημο χημικό απορρυπαντικό; Μεταξύ μας, τι σχέση έχει η αγνότητα με εμάς τους ίδιους;
Δακρύζουμε ή κλαίμε, μπροστά σε εικόνες κακοποιημένων παιδιών, πεινασμένων λαών, ή βασανισμένων ζώων, και μετά από λίγο γιορτάζουμε το οτιδήποτε… Πίνουμε, γελάμε, ελπίζουμε, καπνίζουμε ή δεν καπνίζουμε … κι όλα αυτά πρόσκαιρα! Αυτό το «πρόσκαιρο» με τρελαίνει… Εμμονή, που δεν μπορώ να διαχειριστώ!

Και αφού πάντα έλεγα πως το ιδανικό για μένα είναι να πεθάνω αφού πρώτα γίνω αθάνατη, η ιδέα ενός λογισμικού που θα κρατήσει κάτι από εμένα ζωντανό, με εξιτάρει ιδιαίτερα! Από την άλλη, με τρομάζει εξαιρετικά, γιατί πάει να μου αφαιρέσει την ιδέα της απώλειας και ακόμα περισσότερο την ίδια την απώλεια! Ο “χαμένος” φίλος θα υπάρχει στα social media, θα επικοινωνώ μαζί του και θα παραμυθιάσω τον εαυτό μου που δεν θα τον βλέπω, λέγοντας του ότι απλώς είναι κάπου μακριά.
Κι αν αυτό συμβαίνει ήδη; Αν κάποιοι απ’ όλους αυτούς τους άγνωστους διαδικτυακούς φίλους μου δεν είναι στη ζωή; Αν κάποιοι από αυτούς δεν είναι υπαρκτοί, ή δεν ήταν ποτέ τους;
Μήπως τελικά, δεν είμαστε εμείς οι δημιουργοί της μηχανής, αλλά η μηχανή δημιούργησε εμάς;
Η ιδέα να είμαι το δημιούργημα μιας μηχανής -η αλήθεια είναι- μου δίνει πολλές απαντήσεις και με απαλλάσσει και από πολλές ηθικές υποχρεώσεις. Μου εξηγεί γιατί ο άνθρωπος δεν έχει καμία σύνδεση με τη φύση, καμία αγάπη για το περιβάλλον και τους συνανθρώπους του. Μου εξηγεί γιατί ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπερβεί τον εαυτό του… Μα είναι πολύ απλό! Οι προδιαγραφές του μοντέλου του δεν τού το επιτρέπουν!
Ω, ναι!! Όσο περνά η ώρα, βεβαιώνομαι γι’ αυτό… Ο Θεός είναι ένα τεράστιο κομπιούτερ, που έχει μέσα του όλους εμάς, τις συνειδήσεις αυτού που ήμασταν κάποτε.
Είμαι ένα λογισμικό που πάει κι έρχεται μέσα σε ένα δίκτυο, αλληλεπιδρώ με άλλα λογισμικά και αυτό ονομάζεται σχέση… ενοχλώ κάποια άλλα και γίνομαι ιός, ή χτίζω τοίχους προστασίας που ονομάζω anti-virus, (ω, πόσο ειδική είμαι στα anti-virus!).

Που πήγε η ελεύθερη βούληση μου; Δεν έχω ιδέα! Εδώ και αιώνες την αναζητώ! Άλλοι σκέφτονται για μένα, άλλοι αποφασίζουν για εμένα και στo πλαίσιo ενός και καλά αναβαθμισμένου συστήματος, με υποχρεώνουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω. Νοιάζονται και για την υγεία μου και μου απαγορεύουν το κάπνισμα. Λες και όλα τα υπόλοιπα που μου επιτάσσουν, κάνουν καλό στην υγεία μου…!
Αλλά ναι! Κατανοώ γιατί μου απαγορεύουν το κάπνισμα! Διότι, εάν στο μέλλον, οι κοινωνίες είναι κλεισμένες μέσα σε τεράστιους μητροπόλεις τύπου mall, είναι λογικό να μην είναι εφικτό να υπάρχουν καπνιστές! Αλλά πείτε μου, τι προτιμάτε;
Να καπνίζετε το τσιγαράκι σας παρέα με τα φιλαράκια σας, αγναντεύοντας ένα υπέροχο δειλινό, ή να μην καπνίζετε καθόλου εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα στείρο και αποστειρωμένο περιβάλλον, με άρωμα πεύκου που θα εκτονώνει ένα μηχάνημα κάθε 25 λεπτά;

Κάποιοι από εσάς, έχετε βρει τη σωτηρία σε κάτι που ονομάζετε δευτέρα παρουσία και περιμένετε την ώρα που ο καλός Χριστούλης θα κάνει την επιλογή. “Eσύ δεξιά και εσύ αριστερά”! Το περίεργο όμως είναι, ότι -οι πιο φανατικοί από εσάς- όσο είστε εν ζωή, δεν κάνετε και τίποτα πραγματικά καλό.
Και απαντήστε μου και αυτό: Αν κατέβαινε τώρα ο Χριστός στη Γη…; Φυσικά δεν θα φορούσε χλαμύδα και σάνδαλα, και σίγουρα δεν θα είχε και τις λαδομπογιές του αγιογράφου πάνω του ώστε να τον αναγνωρίσετε ακαριαία… μάλλον τζιν θα φορούσε και άρβυλα και τα μαλλιά του πιθανώς να ήταν μακριά και αυτή τη φορά. Αν εμφανιζόταν λοιπόν αυτός ο θεάνθρωπος και σας ζητούσε να τον ακολουθήσετε, πόσοι από εσάς θα το κάνατε;
Κι αν ήταν μαύρος; Αν ήταν γυναίκα; Αν κάπνιζε; Κι αν δεν κάπνιζε, αλλά που και που έκανε ένα χασισάκι; Αν ήταν gay, ή ακόμα χειρότερα… αν ήταν Συριζαίος? Ε, ρε γλέντια.

Και τώρα πείτε μου…. Εσείς παίρνετε κατά γράμμα αυτά που λέω; Τα παίρνετε κυριολεκτικά, ή μήπως βάζετε το μυαλό σας να στροφάρει προκειμένου να κατανοήσετε τις λέξεις πίσω από τις λέξεις; Μπορείτε να το κάνετε αυτό, ή το μοντέλο σας δεν το επιτρέπει;
Και εγώ; Εγώ ποια είμαι; Είμαι η Joanna, ή είμαι η φωνή ενός λειτουργικού συστήματός, που προσπαθεί να σας αποπλανήσει, να σας παραπλανήσει, να σας αποκαλύψει; Κι αν εγώ, δεν είμαι εγώ, τότε ποια είμαι;
Να που φτάσαμε και στο προαιώνιο ερώτημα: Ποιος είμαι;
Κι αν δεν ξέρω ποιος είμαι, μήπως είναι πιο εύκολο να ξέρω ποιος ΔΕΝ είμαι;
Κι αν, δια της ατόπου, φτάσω στην πηγή μου και αυτό που θα συναντήσω εκεί δεν μου αρέσει καθόλου; Τι σκοπεύω να κάνω; Μέχρι που είμαι ικανός να φτάσω για να μετανοήσω και να λυτρωθώ από τον εαυτό μου;
Αν μπορούσα να δω όλη μου τη ζωή, σαν σκηνές από ταινία, θα μου άρεσα; Αν έβλεπα τον εαυτό μου κάθε φορά που πλήγωσα, πρόδωσα, εξαπάτησα, υποκρίθηκα, κατηγόρησα, αδίκησα, παραιτήθηκα, υποχώρησα, συμβιβάστηκα, αγνόησα, αδιαφόρησα, δείλιασα, παραμυθιάστηκα, θυματοποιήθηκα; Τι γνώμη θα είχα τότε για μένα; Και πόσο θα μέτραγε τότε η γνώμη μου για τους άλλους;

Πολλές φορές, όλοι μας, έχουμε ακούσει αυτή την ιστορική φράση: “Κι ήταν τόσο καλός άνθρωπος… Ούτε μυρμήγκι δεν πείραζε” και κάποιοι μάλιστα ταυτίζονται με αυτόν τον τόσο καλό άνθρωπο.
Βεβαίως, κανείς δεν ρώτησε ποτέ τα μυρμήγκια!
Λες και ο ορισμός του «καλού» ανθρώπου, έχει να κάνει με το μέγεθος του κακού που είναι ικανός να κάνει κάποιος, ή με τη συχνότητα… Ακόμα, καμιά φορά, έχει να κάνει με τις πεποιθήσεις του και τις παραδόσεις του… Αν είσαι Δανός, δεν είναι κακό να δολοφονείς δελφίνια στο πλαίσιο μιας τελετής ενηλικίωσης… Αν είσαι Ισπανός δεν είναι κακό να βασανίζεις και να σκοτώνεις τους ταύρους… Αν είσαι ρατσιστής δεν είναι κακό να εκμεταλλεύεσαι και να δολοφονείς μαύρους… Αν είσαι φανατικός θρησκευόμενος, δεν είναι κακό να σκοτώσεις κάποιους αμετανόητους αλλόθρησκους και πάει λέγοντας…
Λες και η καλοσύνη μπορεί να εγκλωβιστεί μέσα σε πλαίσια και κανόνες, λες και μπορεί να είναι ρευστή, ανάλογα με το ποιόν του καθενός, τα κέφια του και τις δικαιολογίες του!
Σας έχω νέα: η καλοσύνη είναι απόλυτη και για να είναι πραγματική απαιτεί σταθερότητα μέχρι την τελευταία πνοή.

Το πρόβλημα με μας τους ανθρώπους είναι ότι δεν μπορούμε να είμαστε σταθερά καλοί και αυτό μάς χωρίζει σε δύο βασικές κατηγορίες: στους καλούς που ενίοτε φέρονται κακά και στους κακούς που ενίοτε φέρονται καλά!
Εσείς, σε ποια κατηγορία ανήκετε; Ξέρετε; Εγώ -για μένα- ξέρω. Ξέρω, γιατί κάθε φορά που η ψυχή μου κοιτιέται στον καθρέφτη, δακρύζει γνωρίζοντας αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει, αλλά δεν έγινε ποτέ…

Joanna Arbi για το thnx.gr
#DarkParadise

*Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους αυτού, από άλλο site, ή blog.

Related Post

Testament – Live in Athens

Posted by - 25/11/2016 0
Oι Testament δημιουργήθηκαν από τον κιθαρίστα Eric Peterson το 1983 και σύντομα η σύνθεση τους σταθεροποιήθηκε με τους Alex Skolnick…

Ο Λογιστής

Posted by - 20/10/2016 0
Ο Κρίστιαν Γουλφ (Άφλεκ), μια μαθηματική ιδιοφυΐα που πάσχει από Σύνδρομο Άσπεργκερ, είναι ένας μοναχικός άνθρωπος που τα πηγαίνει καλύτερα…

Η Nicole Moudaber στο Loca!!

Posted by - 22/08/2015 0
Η Moudaber, μια αληθινή ηρωίδα της ηλεκτρονικής σκηνής, το αγαπημένο παιδί του Carl Cox & η resident dj των εβδομαδιαίων…