Φύλαξε τα Σ’ Αγαπώ σου | Dark Paradise #07

46 0

 

Γράφω με απόλαυση ατέλειωτες αηδίες και νομίζω ότι γράφω εξυπνάδες. Γίνομαι έτσι, για λίγο, το κέντρο του κόσμου, η πρωταγωνίστρια που δεν είμαι.

Ποτέ δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα η ψωνάρα μου, άλλωστε γεννήθηκα μ’ αυτή την έμφυτη κλίση.
Πρέπει όμως να σας πω ότι όλα ξεκινούν από το ότι δεν παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά. Και τι εννοώ με αυτό; Φυσικά δεν εννοώ ότι δε θέλω τα καλύτερα για μένα κι ότι δεν έχω μια συγκεκριμένη ιδέα για τον εαυτό μου που ότι τη θίγει δεν έχει χώρο στη ζωή μου, (εξάλλου, είμαι ένα νούμερο που σέβεται τον εαυτό του)… Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν έχει νόημα να στενοχωριόμαστε για τα περισσότερα από αυτά που μας στενοχωρούν.

Βλέπετε, οι άνθρωποι σχεδιαστήκαμε έτσι ώστε να μπορούμε να επιβιώνουμε με όποιο κόστος και με τέτοιο τρόπο ώστε να νομίζουμε ότι εμείς αποφασίζουμε. Να νομίζουμε ότι έχουμε τον έλεγχο, αλλά στην πραγματικότητα δεν είμαστε παρά ταξιδιώτες. Μπορεί να είναι όλα απλά μια συλλογική αυταπάτη, ή ένα κακόγουστο αστείο. Μια παρεξήγηση ίσως…  Όπως και να έχει -φοβάμαι- πως για κανέναν μας δεν υπάρχει αυτό που ονομάζεται “ελεύθερη βούληση“. Δεν υπάρχει, ή ίσως να είναι πανάκριβο το τίμημα της για να την αξιωθούμε.

Κάτι που είναι πραγματικά ελεύθερο, πρέπει να μπορεί να αμφισβητεί τα θεμελιώδη κίνητρά του. Να τα αλλάζει αν χρειάζεται. Ποιος από εμάς το έχει κάνει αυτό? Εδώ δεν μπορούμε να κάνουμε πολύ πιο μικρές και ανώδυνες αλλαγές. Δεν μπορούμε να κάνουμε καν τις αλλαγές εκείνες που ξέρουμε ότι θα μάς κάνουν να νιώσουμε καλύτερα, και θα φτάσουμε στο ανώτερο εκείνο επίπεδο όπου θα αμφισβητήσουμε τα ίδια μας τα κίνητρα; Θεέ και κύριε! Τα κίνητρα μου είναι πεντακάθαρα, για να μην πω άγια!
Εδώ, πάρτε για παράδειγμα τις γυναίκες… Πόσο ηλίθιες Θεέ μου! Τόσο, που πιο εύκολα βγάζουμε έναν άνθρωπο από την κοιλιά μας παρά από το μυαλό μας! Για ποια ελευθερία μιλάμε λοιπόν;
Μάς αρέσουν τα δεσμά μας. Τα επιλέγουμε. Μας απενοχοποιούν. Είναι προτιμότερο να είσαι θύμα της μοίρας, ή των άλλων, από το να πάρεις επάνω σου το βάρος της ευθύνης των επιλογών σου, των σκέψεων σου, της ηθικής σου τελοσπάντων.

Δίνουμε όρκους, μοιράζουμε αποδείξεις και γεμίζουμε τα βάζα της ζωής μας με λουλούδια κάνοντας την ομορφιά να έχει ημερομηνία λήξης.
Νοικιάζουμε τις νύχτες μας σε κρυφούς πόθους, ικανοποιούμενοι κάτω από σεντόνια, αλλά αδιαφορώντας αν θα ικανοποιήσουμε.
Θυσιάζουμε τα Σ’ Αγαπώ μας για μερικά κρεβάτια και δε φυλάμε μερικά μπας και συναντήσουμε τον μεγάλο έρωτα στη γωνία και δεν έχουμε να τον κεράσουμε τίποτα άλλο από πολυχρησιμοποιημένη σάρκα και ξεχαρβαλωμένα συναισθήματα.
Ονειρευόμαστε πριν κοιμηθούμε, αυτά που δεν πρόκειται να κάνουμε όταν ξυπνήσουμε… και ευχόμαστε να αλλάξει η ζωή μας μέσα σε μια στιγμή. Μαγικά. Χωρίς εμείς να χρειαστεί να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό.
Κλείνουμε τα πιο ζωντανά σκιρτήματα της ψυχής μας σε άψυχα σεντούκια συνήθειας και μετά παραπονιόμαστε που τα δρομολόγια της ζωής μας περνούν σταθερά από τα ίδια σημεία.
Ονομάζουμε τη συναισθηματική ασφάλεια αγάπη και τη δειλία ατυχία, ή κι αδικία ακόμα, και χτίζουμε τείχη γύρω μας, κάνοντας την ευτυχία μια κουκκίδα στο βάθος του ορίζοντα μας.

Και κάπως έτσι, περνούν οι μέρες χωρίς εμάς. Και καταρρέουν δίπλα μας τα νιάτα. Και αναγεννιούνται στον ίδιο το ρυθμό οι επόμενες γενιές, με την ελπίδα στα μάτια και το όνειρο στην καρδιά.

Και το μέγα ζητούμενο, που είναι η αγάπη, μετατρέπεται σε μία άλυτη εξίσωση. Και καταντά να τραγουδιέται από κάποιο νοσταλγικό τροβαδούρο, σαν το έργο ενός  ονειροπόλου ποιητή. Και καταντούν να είναι οι στίχοι τόσο ξένοι, που χρειάζεται να εξηγηθεί το ποίημα από ειδικούς… Αν και με κλειστά τα μάτια όλοι έχουμε συγκινηθεί από τα λόγια αυτά… Γιατί ακόμα κι αν έχουμε ξεχάσει, (θεέ μου, πόσο αγώνα έχουμε κάνει για να ξεχάσουμε), οι θέσεις που κρατήσαμε άδειες στην καρδιά μας για κάποιους που ήταν περαστικοί ταξιδιώτες, πάντα θα φωνάζουν την απουσία τους, ή τα λάθη μας.

Είμαστε τόσο μακριά από τη ζωή και τόσο κοντά ταυτόχρονα! Τόσο μπερδεμένοι! Που ενώ την βλέπουμε να χάνεται, εμείς της δίνουμε μια σπρωξιά να πάει γρηγορότερα… και από την άλλη, ενώ αγωνιωδώς θέλουμε να επιμηκύνουμε τη ζωή μας όσο γίνεται, την ίδια στιγμή δε ξέρουμε τί να κάνουμε με αυτήν!
Ασχολούμαστε συνέχεια με τον εαυτό μας και χάνουμε τη συμπόνια μας για τους άλλους.  Ψάχνουμε να βρούμε τον εαυτό μας, βουλιάζοντας στο «εγώ» και στο τέλος, ο ίδιος μας ο εαυτός μάς πνίγει.

Μόνο μέσα από την αγάπη μας για τους άλλους μπορεί να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε… Όμως την αγάπη, ούτε που την πλησιάσαμε. Γι’ αυτό και στο όνομα της αιματοκυλήσαμε με πράξεις και λόγια, ξεβράζοντας πάνω σε κορμιά και ψυχές όσα πεθυμήσαμε αλλά δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε, όσα νιώσαμε αλλά φοβηθήκαμε να παραδεχτούμε.
Κι όλα αυτά, γιατί δεν καταλάβαμε ποτέ ότι δεν μπορείς να αγαπήσεις κανέναν άλλον, αν πρώτα δεν στραφείς στα μέσα σου, να τα δεις, να τα μάθεις, να τα αποδεχτείς και να τα αγαπήσεις. Πώς θα μπορούσες άλλωστε να δώσεις από κάτι που δεν το κατέχεις; Γιατί αυτό είναι η αγάπη: Να δίνεις τον εαυτό σου ολάκερο χωρίς να περιμένεις τίποτα απολύτως.

Φύλαξε τα Σ’ Αγαπώ σου, για όποιον αξίζει. Κι αν τελικά δεν έρθει ο έρωτας, κράτα ένα Σ’ Αγαπώ για την πάρτη σου.

 

Joanna Arbi για το thnx.gr
(#DarkParadise)

*Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους αυτού, από άλλο site, ή blog.

Related Post

Το Instagram απαγόρευσε το hashtag #EDM

Posted by - 16/08/2015 0
Το δημοφιλές hashtag EDM, απαγορεύτηκε από την mobile social εφαρμογή Instagram, διότι χρήστες του το χρησιμοποιούσαν για να μοιραστούν πορνογραφικές…

Η Επιστροφή / The Revenant

Posted by - 20/01/2016 0
Βαθιά στην αχαρτογράφητη, άγρια φύση της Αμερικής, o κυνηγός Χιου Γκλας (Λεονάρντο ΝτιΚάπριο), δέχεται επίθεση από μια αρκούδα και εγκαταλείπεται…

Ποιος κλέβει ποιον;;

Posted by - 27/07/2016 0
Μεγάλη επιτυχία στην Ισπανία, το «Ποιος Κλέβει Ποιον;» (Cien Anos de Perdon) είναι μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη ισπανική επιτυχία της…