Καλώς Ήρθατε στο Μουσικό Σύμπαν των Playground Theory

105 0

Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες, όταν έχω ελεύθερο χρόνο, είναι να σερφάρω στο διαδίκτυο και να ανακαλύπτω καινούργιες μουσικές, ή να θυμάμαι παλιές (που -ένα περίεργο πράγμα- αρκετά συχνά νιώθω σα να τις ανακαλύπτω ξανά – αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα).

Τις προάλλες λοιπόν, κι ενώ επιδιδόμουν στο αγαπημένο μου σπορ, το YouTube μού έβγαλε ως “προτεινόμενο” ένα τραγούδι από μια μπάντα που αγνοούσα. Playground Theory το όνομα της.
Δεν δίνω πάντα σημασία στα “προτεινόμενα”.  Αυτή τη φορά όμως κάτι μου εξίταρε την περιέργεια. Και το άκουσα το τραγούδι. Και κόλλησα. Και μετά άκουσα κι άλλο τραγούδι… κι άλλο… κι άλλο… Και κάθε φορά βρισκόμουν μπροστά σε μια έκπληξη. Αναπόφευκτα μπήκα στη διαδικασία να τούς ψάξω. Και τότε βρέθηκα μπροστά σε μια μεγαλύτερη έκπληξη. Οι Playground Theory είναι Έλληνες! Πόσο δύσκολο θα ήταν λοιπόν να τους βρω και να τούς πάρω μια συνέντευξη?!
Οχι! Δεν με καταλάβατε. Την ήθελα πολύ αυτή τη συνέντευξη. Θα την έπαιρνα ακόμα και με το ζόρι. Ευτυχώς δε χρειάστηκε να φτάσω σε μια τόσο ακραία κίνηση. Τα μέλη των Playground Theory απεδείχθησαν πολύ επικοινωνιακά και πρόθυμα.

Δε θα σας πω τίποτα γι’ αυτούς. Εξάλλου, ό,τι θέλετε να μάθετε, από το πότε δημιουργήθηκε η μπάντα, πόσα άλμπουμς έχει βγάλει, μέχρι πού έχουν εμφανιστεί, μπορείτε να το βρείτε γκουγκλάροντας ή μπαίνοντας στο official fb page της μπάντας. Θα αφήσω λοιπόν την ουσιαστική γνωριμία να γίνει μέσα από τη συνέντευξη που τούς πήρα, γιατί κανένας δεν μπορεί να μάς παρουσιάσει καλύτερα τον εαυτό του μέσα από το έργο του, όσο ο ίδιος ο καλλιτέχνης.

Η μουσική σας είναι βγαλμένη μέσα από όνειρα ή εφιάλτες, μέσα από μυστικές σκέψεις και αγωνίες, ακόμα και φόβους… Όλη αυτή η έκφραση, θα μπορούσαμε να πούμε, πως λειτουργεί και λίγο ψυχοθεραπευτικά?

Σίγουρα. Μέσα από τη μουσική εκφράζουμε εσωτερικα τοπία και καταστάσεις, που δύσκολα εκφράζονται αλλιώς. Υπό μία έννοια, η μουσική όπως και κάθε μορφή τέχνης, έχει ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα. Εξωτερικεύει και πολλές φορές αποδομεί σκέψεις και ταξίδια του μυαλού.

Συμβαίνει καμιά φορά και το αντίστροφο? Να ονειρεύεστε δηλ. πρόσωπα και καταστάσεις μέσα από την μουσική καθώς αυτή εξελίσσεται και ξαφνικά να αλλάζει η δημιουργική πορεία?

Ναι, αυτό συμβαίνει παρα πολυ συχνα. Σε ένα τραγούδι μόνο μπορείς να αλλάζεις κόσμους και ζωές, είτε σαν δημιουργός, είτε σαν ακροατής. Είτε με σχέδιο, είτε επειδή αυτό προέκυψε με “μαγικό” τρόπο.

• Έχετε στιχουργικές ή μουσικές εμμονές?

Κατά καιρούς ναι. Φαντάζομαι όλοι περνάνε τις “φάσεις” τους. Κατά περιόδους μπορεί να μας απασχολεί περισσότερο κάποιο ζήτημα και αυτό να εκφράζεται μέσα από τους στίχους και στην μουσική αντίστοιχα. Προς το παρόν μουσικά έχουμε επικεντρωθεί σε πιο electro ακούσματα και αυτό πιστεύω θα επηρεάσει και τον ήχο μας στο νέο album.

Πείτε μου… Πώς είναι να εκθέτει κανείς τα εσώψυχά του?

Δύσκολο, διότι πρέπει να βρεις τον τρόπο με ειλικρίνεια και χωρίς αναστολές, αλλά ταυτόχρονα λυτρωτικό. Από τα ωραιότερα συναισθήματα είναι όταν βλέπουμε ότι η μουσική μας έχει αγγίξει κάποιον, ή του έχει δημιουργήσει εικόνες και μπορεί να τον ταξιδέψει. Είναι σα να μοιράζεσαι μαζί του κάτι πολύ προσωπικό και υπάρχει μία ουσιαστική επικοινωνία και η συνειδητοποίηση ότι δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί τελικά, τα δικά μας εσώψυχα παύουν να είναι μόνο δικά μας. Νομίζω αυτή είναι η καλύτερη ανταμοιβή.

Η μουσική σας χαρακτηρίζεται ως ατμοσφαιρική – dream pop και ακροβατεί άλλοτε μεταξύ ανατολίτικων και παραδοσιακών modes, trip-hop beats, delays & distortions, άλλοτε προσεγγίζει το ηλεκτρονικό στοιχείο περισσότερο, και άλλοτε παρασύρεται από τις διάφορες -συνειδητές ή μη- επιρροές της μπάντας. Είμαι πολύ περίεργη γι’ αυτές τις επιρροές…

Κάθε μέλος έχει διαφορετικές επιρροές και ακούσματα και αυτό λειτουργεί κυρίως θετικά διότι δεν στοχεύουμε στο να περιορίσουμε τον ήχο μας σε ένα είδος αυστηρά. Οι βασικές μας επιρροές είναι η indie σκηνή του ‘90 και 2000 με έμφαση στην μουσική σκηνή του Manchester και Bristol.

Ποιο τραγούδι ξεχωρίζετε μέσα από το 3ο σας άλμπουμ «Tears Go Upwards»? Μάλλον, όχι! Θα το κάνω πιο περίπλοκο. Ποιο τραγούδι ξεχωρίζετε μέσα από κάθε ένα από τα τρία σας άλμπουμς… Ξέρω! Θα μου πειτε πως όλα κατέχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας… Αλλά, αν επέμενα?

Δημήτρης: 1) Waves 2) Rain 3) Belonging
Μάρσια: 1) Flow 2) Prison Song 3) Escape the Night
Βαγγέλης: 1) Sunshine 2)Still 3) Paper Words

• Ωραία! Βλέπω πως δεν υπάρχει κανένα κοινό τραγούδι ανάμεσα στα αγαπημένα σας… Και αυτό μοιραία με οδηγεί στην επόμενη ερώτηση: Τυχαίνει να διαφωνείτε συχνά πάνω στη φάση της δημιουργίας ή της παραγωγής, και πως το διαχειρίζεστε? Με λογική, με ένταση, ή μήπως αυτή η διαφωνία μπορεί να γίνει δημιουργική?

Όντως τυχαίνει να έχουμε διαφορετικές απόψεις πολλές φορές στη φάση της δημιουργίας. Είμαστε διαφορετικοί χαρακτήρες, με διαφορετική μουσική άποψη, αλλά όχι τόσο διαφορική ώστε να μην μπορούμε να συνεργαστούμε. Άρα, μάλλον αυτή η ποικιλία απόψεων μέχρι τώρα, έχει λειτουργήσει θετικά προς τη εξέλιξη του ήχου μας και στον εμπλουτισμό με στοιχεία, που αν κάποιος από εμάς αναλάμβανε μόνος του, δεν θα υπήρχαν.
Τέλος, το ότι δεν υπάρχει το ένα και μοναδικό αγαπημένο τραγούδι θεωρώ ότι είναι και θετικό, διότι δεν είμαστε μια μπάντα των single, αλλά δίνουμε το ίδιο βάρος και αντιμετωπίζουμε κάθε κομμάτι ισάξια.

Πείτε μου ένα τραγούδι – κομμάτι άλλου καλλιτέχνη, που αγαπάτε πολύ και θα θέλατε να είναι δικό σας…

Είναι πάρα πολλά… Ας βάλουμε ένα παράδειγμα από το κοντινό μας παρελθόν: Chromatics – Shadow, και να ήμασταν και στο πάλκο του twin peaks.

Το Twin Peaks είναι ό,τι πιο διαχρονικά cult υπάρχει και η αισθητική του πραγματικά σάς πάει! Έχει μυστήριο, σκοτάδι, αισθησιασμό… Και πραγματικά, αν ήθελα να περιγράψω με μία μόνο λέξη την μουσική σας, θα την χαρακτήριζα ως δραματική, με την έννοια του κινηματογραφικού… Εμένα προσωπικά με βάζει μέσα σε μία κατάσταση, με «υποχρεώνει» σε ένα ταξίδι γλυκό και σκοτεινό ταυτόχρονα μέσα σε ένα κοινό υποσυνείδητο… Πώς νιώθετε γνωρίζοντας πως στο δύσκολο αυτό ταξίδι, που εσείς έχετε χαράξει, έχετε συνταξιδιώτες?

Πραγματικά απίστευτο συναίσθημα… Ένας από τους κύριους λόγους που κάνουμε μουσική. Το έθεσες πολύ ωραία, σε αυτό το ταξίδι, (με τα ωραία και τα δύσκολά του), δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να έχεις συνταξιδιώτες.

Και οι στιγμές της δημιουργίας, πώς είναι? Θέλω να πω, μια γέννα δεν είναι πάντα εύκολη… Υπάρχει κάποιο μοτίβο έμπνευσης για όταν ο νους σκαλώνει, κάποια ιεροτελεστία? Ή αρκεί μια στιγμή γονιμότητας?

Ποτέ δεν αρκεί μια στιγμή έμπνευσης για να φτιαχτεί ένα κομμάτι. Ο δρόμος είναι περίπλοκος γεμάτος δύσκολες στιγμές, κολλήματα και διορθώσεις. Όταν όμως πλησιάζεις στο τελικό αποτέλεσμα, τότε υπάρχει αυτός ο ενθουσιασμός και η χαρά της δημιουργίας.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να αντέξει μέσα στο χρόνο μια μπάντα? Από την άποψη ότι πρέπει να περνάνε όλα από τα χέρια σας, ή από το μυαλό σας… Δημιουργία, παραγωγή, marketing…

Αυτό που περιγράφεις ισχύει, όλα πρέπει να περνάνε από τα χέρια μας -στίχοι, μουσική σύνθεση, ενορχήστρωση, ηχογράφηση, παραγωγή (εδώ μας βοηθάει πολύ και ο Γιώργος Πρινιωτάκης από τα Artracks), προώθηση, σύνταξη δελτίων τύπου, διοργάνωση συναυλιών και αρκετά ακόμα που τις περισσότερες φορές δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσική δημιουργία. Υπάρχει βέβαια η πολύτιμη βοήθεια του Χρήστου Αλεξόπουλου (puzzlemusik) σε αρκετά θέματα όπως η διανομή του υλικού, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα σήμερα οι περισσότεροι μουσικοί εάν θέλουν να συνεχίσουν να δημιουργούν και δεν έχουν ένα budget χρηματοδότησης από κάπου αλλού, είναι αναγκασμένοι να αναλάβουν όλα τα παραπάνω. Πολλές φορές αυτό το κομμάτι είναι εξουθενωτικό (ειδικά σε συνδυασμό με τις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις), αλλά μέχρι τώρα έχουμε καταφέρει να ανταπεξέλθουμε. Αυτό που μας κρατάει, όπως είπαμε και παραπάνω, είναι η επιβράβευση όταν η μουσική μας βρει τους συνοδοιπόρους της.

Ποια είναι τα επόμενα όνειρα σας?

Ολοκλήρωση και κυκλοφορία του τρίτου μας album “Tears Go Upwards” και συμμετοχή σε φεστιβάλ και συναυλίες με σχήματα που εκτιμούμε τη μουσική τους.

• Αν σας ζητούσα να δώσετε ένα μήνυμα στον κόσμο, ποιο θα ήταν αυτό?

Πάντα υπάρχει η μουσική να γλυκαίνει τις στιγμές σας, μην το ξεχνάτε αυτό.


Μα ποιος μπορεί να ξεχάσει κάτι τέτοιο? Υπάρχει κανείς που να μην ένιωσε τη συντροφιά της μουσικής? Το χάδι της? Το πάθος της? Την αλήθεια της? Που να μην δάκρυσε από τους στίχους, την μελωδία, την ερμηνεία ενός καλλιτέχνη? Που να μην συνδύασε ένα τραγούδι, ή ένα μουσικό κομμάτι, με κάποια σημαντική στιγμή της ζωής του? Με ένα όνειρο? Που να μην έχει το δικό του, το αποκλειστικά προσωπικό, soundtrack της ζωής του?
Χωρίς την μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος, είχε πει ο Νίτσε, και είχε πει τα πάντα μέσα σε μερικές λέξεις!

Επισκεφτείτε το κανάλι της μπάντας στο YouTube και στο Soundcloud και σίγουρα θα βρείτε το τραγούδι εκείνο που ταιριάζει στο soundtrack της ζωής σας…

Σας ευχαριστώ πολύ Playground Theory 🙂 


Joanna Arbi για το THNX Radio και το thnx.gr

 

Related Post

Dub Pistols Soundsystem feat. Rodney P

Posted by - 24/03/2018 0
Τη Δευτέρα 30 Απριλίου, θα βρεθούν στη σκηνή του TRES Athens, ο Godfather της Βρετανικής Hip Hop Rodney P και…