Η μονογαμία είναι μια απάτη, βάλε κι άλλον στο κρεβάτι | Dark Paradise #02b

85 0

Και αφού στο Α’ μέρος αναρωτηθήκαμε για το τί είναι έρωτας σύμφωνα με το πώς νιώθουμε εμείς, αλλά και σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει η εξελικτική ψυχολογία, αφού αστειευτήκαμε λίγο με το “κέρατο” (αλλά ποτέ με τους απατημένους) και προσπαθήσαμε κάπως να τσεκάρουμε την αυθεντικότητα της μονογαμικής μας θεωρίας, ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε…

Β’ μέρος

Αρκετά το διακωμωδίσαμε όμως…
Όλα τα δεινά ξεκινούν από την ιδέα μας για τη ζωή … από τη φιλοσοφία μας και το χαρακτήρα μας.
Όπως το βλέπω εγώ, είμαστε περαστικοί. Πάνω σε σκάφος είμαστε και ο προορισμός άγνωστος. ΔΕΝ μας ανήκει απολύτως τίποτα και κανείς, ούτε καν ο ίδιος μας ο εαυτός!!

Γνωρίζουμε λοιπόν κάποιον, τον ονομάζουμε αγαπημένο, του δίνουμε ένα χώρο 1×1 και γύρω του βάζουμε ηλεκτροφόρα σύρματα… Να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, να συμμορφώνεται και ο εχθρός… Κι ύστερα, με την ανασφάλεια για μαξιλάρι και την κτητικότητα για στρώμα πάμε για ύπνο… Έναν ύπνο από τον οποίο ξυπνάς κάποιο πολύ μοναχικό και συννεφιασμένο πρωινό. Eξάλλου, μια σχέση που σού δίνει το ρόλο του “χωροφύλακα” σίγουρα δεν είναι ιδανική, πάσχει από έλλειψη εμπιστοσύνης… κι όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει ούτε χαμόγελο, ούτε ηρεμία, ούτε μέλλον!

Επιλέγω να δίνω όλο το ελεύθερο σε κάποιον να κάνει ο,τι θέλει, ώστε μέσα από αυτή την ελευθερία να μού αποδείξει την ουσία του και την ειλικρίνεια των συναισθημάτων του, την βαρύτητα που μπορεί να έχω μέσα του. Το προτιμώ από το να διεκδικώ, να επεκτείνομαι, να κατέχω το “τίποτα” ενός ανθρώπου, που με την πρώτη ευκαιρία, πιεσμένος από τη θέση μου και τη στάση μου, θα αναζητήσει τη χαρά κάπου αλλού. Ναι! Φυσικά και πιστεύω σε εκείνον τον ιδανικό έρωτα, όπου τα δύο σώματα γίνονται ένα (σε γήινο και ουράνιο επίπεδο), όμως αυτό αποδεικνύεται μόνο μέσα από την ελευθερία και την εμπιστοσύνη.

Δεν καταλαβαίνω το λόγο για τον οποίο θα πρέπει να γίνω η ηρωίδα ενός δράματος επειδή ο αγαπημένος μου μια νύχτα πέρασε καλά με κάποια άλλη… Μπορεί να είναι ακόμα και δικαίωμα του, αλλά κάτω από προϋποθέσεις. Το δικαίωμα της ελευθερίας -βλέπετε- δίνεται μόνο σε όσους γνωρίζουν πώς είναι να δίνεις. Δεν μπορείς λοιπόν, να απαιτείς, ή να δέχεσαι ως δώρο την ελευθερία, αλλά εσύ ο ίδιος να μην την προσφέρεις. Δεν θέλουμε τσάμπα μαγκιές, σωστά;
Φυσικά, το να ρίχνεις κέρατο είναι σίγουρα πιο εύκολο από το να το τρως, ή μάλλον από τη γνώση ότι το έφαγες, ή ότι μπορεί να το φας… αλλά έτσι πάει το παιχνίδι. Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο ξενέρωμα που μπορώ να φαω εγώ, προκύπτει όταν συγκρίνω την ελευθερία που δίνω στον άλλον με αυτή που εκείνος δίνει σε μένα. (Το τι θα κάνω εγώ με αυτήν την ελευθερία είναι δικό μου θέμα. Μπορεί και να μην τη χρησιμοποιήσω ποτέ, όμως την δικαιούμαι ισότιμα).

135739243-0e8cf9bd-d75a-49ee-acff-d9b931fdc026

Στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται, (έτσι δεν λένε); Ναι, αλλά έτσι πρέπει να είναι;
Το μυστικό του πράγματος -για μένα- βρίσκεται σε έναν ουσιώδη διαχωρισμό… Σε αυτόν ανάμεσα σε απιστία και προδοσία!!

Η απιστία μπορεί να συμβεί μερικές φορές, (επαναλαμβάνω: μερικές φορές! Μην χάσουμε και το μέτρημα…) και αυτό γιατί βασίζεται στις αισθήσεις και ζούμε σε έναν κόσμο αισθήσεων!! Η απιστία είναι “υλική” υπόθεση και -όπως το βλέπω εγώ- δεν αποτελεί απαραίτητα απόδειξη ότι ο άλλος δεν μάς αγαπά. Όλα για μενα έχουν να κάνουν με τις προθέσεις και τις συνθήκες.
Όμως σε μια απιστία εις βάρος μας, δεν μπορεί να μην έχουμε και μεις ένα μερίδιο ευθύνης… Μιλάμε για πνεύμα, αρχαία φιλοσοφία και υψηλά ιδανικά, αλλά όταν οι προβολείς (= οι απαιτήσεις, οι υποχρεώσεις και οι εξηγήσεις), στρέφονται επάνω μας, το “εγώ” μας είναι πιο ισχυρό από όλα!! Τότε, από ουράνιοι γινόμαστε γήινοι και η φιλοσοφία πάει περίπατο. Τότε φταίει μόνο ο άλλος και καθόλου εμείς που μπορεί να ήμασταν πιεστικοί, αδιάφοροι, λίγοι, να είχαμε δέσει το γάιδαρο μας, ή σε μια άλλη περίπτωση να ήμασταν τυφλοί μπροστά στα σημάδια που είχαν δοθεί νωρίτερα και φοβόμασταν να αντικρίσουμε αφήνοντας απλά το χρόνο να δουλεύει εις βάρος μας… Από το αναπόφευκτο όμως δεν γλιτώνει κανείς.

Και επανέρχομαι στο διαχωρισμό απιστίας-προδοσίας… H προδοσία λοιπόν είναι το θέμα για μένα. Η προδοσία είναι το ΜΟΝΟ θέμα σε ό,τι κάνουμε ή σκεφτόμαστε και αυτό γιατί έχει να κάνει με το χαρακτήρα μας και την ηθική μας! Η προδοσία κρύβει ψέμα, κοροϊδία, εγωκεντρισμό. Κρύβει συμφέρον. Ο άπιστος μπορεί να αγαπά. Ο προδότης ποτέ! Γι’ αυτό και την απιστία, αν είσαι ερωτευμένος μπορείς να την παραβλέψεις, ή αν αγαπάς μπορείς να την συγχωρέσεις, αλλά την προδοσία ποτέ! Η προδοσία προέρχεται από κάποιον που δεν μάς εκτίμησε και δεν μάς αγάπησε ποτέ.

Όμως, καλύτερα να εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ… Μπορεί να μην υπολογίζω την απιστία στα “εγκλήματα” μιας σχέσης, σίγουρα όμως υπάρχουν κάποιοι άγραφοι νόμοι (που μόλις έπαψαν να θεωρούνται άγραφοι),  και έχουν να κάνουν με τον τρόπο, το λόγο, τη συχνότητα και το “μετά”…

Ο τρόπος που κάνουμε την μικρή μας “αταξία” αποδεικνύει πολλά για το ποιόν μας.
Όσο κι αν υποστηρίζω μια φιλελεύθερη και αλέγκρα ερωτική συμπεριφορά, πρέπει πάντα να σεβόμαστε τον “μικρό εγωϊσμό” του άλλου. Άρα, είμαστε ελεύθεροι να παραστρατήσουμε κάποια στιγμή, αλλά όχι με κάποιον από το άμεσο περιβάλλον μας και οι λόγοι είναι ευνόητοι νομίζω.
Ο λόγος επίσης είναι σημαντικός.
Γιατί ένιωσες την ανάγκη να συνευρεθείς με κάποιον άλλο; Ήταν μια διάθεση της στιγμής, μια όρεξη για περιπέτεια, ένα στοίχημα με τον εαυτό σου, ήταν μήπως ανάγκη να τονώσεις την αυτοπεποίθηση σου, ήταν ανία, υποσυνείδητη επιθυμία να πονέσεις το ταίρι σου, απωθημένο, εγωϊσμός; Και αφού γνωρίζεις τις πραγματικές σου προθέσεις, τις έχεις κάνει σαφείς και στο τρίτο πρόσωπο;
Και… πόσο συχνά ξενοκοιμάσαι;
Γιατί αν το παρακάνεις αγάπη μου, τότε δεν είσαι κάποιος που συμφωνεί φιλοσοφικά μαζί μου, αλλά κάποιος που νιώθει έλλειψη, που δεν περνά καλά, που βαριέται, που βολεύεται, που δεν μπορεί να την βρει παρά μόνο μέσα από μια all over κατάσταση… αλλά λυπάμαι, δεν γίνεται να είσαι πανταχού παρόν (όσο θεός κι αν νομίζεις ότι είσαι)!
Και τέλος, το “μετά” είναι που μετράει πολύ.
Όταν σε ρωτά «που ήσουν» και της λες “βλέπαμε ποδόσφαιρο”… Όταν σε ρωτά “γιατί άργησες τόσο να γυρίσεις σπίτι” και του λες “μου πήραν τη σειρά στο κομμωτήριο”…. Όταν, εν ολίγοις, δεν υπολογίζεις την αντίληψη και τη διαίσθηση του άλλου, τότε έχουμε να κάνουμε με κοροϊδία!
Η κλασική φράση, για παράδειγμα, “Δεν είναι αυτό που νομίζεις”, είναι προδοτική…. Γιατί υποτιμά, υπεκφεύγει και αφήνει τον άλλο να βουρλίζεται… Γι’ αυτό λέω πώς πρέπει να είσαι μάγκας για να δικαιούσαι.
Επίσης, έχει μεγάλη σημασία ποιον επιλέγεις για να κάνεις την μικρή σου σκανδαλιά.
Κάποιον άνθρωπο ομορφότερο από τον παρτενέρ σου, εξυπνότερο, διαφορετικό, αδιάφορο; Κάποιον που σου θυμίζει κάποιον από το παρελθόν; Κάποιον που είναι εύκαιρος για όλους και όλα; Κάποιον που θα κάνει το ταίρι σου να ζηλέψει; Κάποιον που είναι διατεθειμένος να κάνει σκηνές και ρεζιλίκια; Κάποιον που ελπίζει περισσότερα από όσα είσαι διατεθειμένος να δώσεις;
Σε κάθε περίπτωση, αυτό το θέμα θέλει μεγάλη ανάλυση, γιατί κρύβει από πίσω του ποιότητες, προθέσεις, σκέψεις, ένστικτα… και δεν σκοπεύω να τολμήσω κάτι τέτοιο!
Εν ολίγοις, είμαστε υπόλογοι των πράξεων μας … κι αν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι πρέπει να είμαστε παληκάρια! Η ελευθερία, όπως και η ευτυχία, δεν δίνονται σε δειλούς και εγωιστές! 

jealousy

Και έχεις δικαίωμα και να φωνάξεις και να ζηλέψεις και να ρωτήσεις γιατί! Αλλά όχι αυτό το «Γιατί σε μένα; Γιατί σε μένα που σου τα έχω δώσει όλα!», (γιατί προφανώς και δεν τα έχεις δώσει όλα, ή αυτά που έδωσες δεν ήταν αυτά που ήθελε ο άλλος). Αλλά το άλλο “γιατί” … Αυτό που κρύβει περιέργεια και ενδιαφέρον, όχι αγωνία μη τυχόν και χάσεις το “κτήμα” σου! Αυτή την αγωνία την έχει ο ένοχος, (γιατί όταν βλέπεις τον άλλο ως κτήμα σου είσαι ένοχος).
Αγωνία βεβαίως έχει και ο αδικημένος, αυτός που έχει την ατυχία να είναι με έναν παρτενέρ που υπολογίζει μόνο τις προσωπικές του επιθυμίες και ανάγκες. Όμως, γιατί να επιλέγει κανείς να είναι με έναν τέτοιο άνθρωπο; Σίγουρα όλοι την “πατήσαμε” κάποια στιγμή στη ζωή μας, αλλά ο εθισμός στην αδικία και τη θυματοποίηση, η εμμονή ή ο συμβιβασμός με πράγματα και καταστάσεις από ανασφάλεια και βαρεμάρα να αναζητήσουμε κάτι άλλο στη ζωή μας, ή ο υπερκερασμός της επιθυμίας για αγάπη με τον “ένα και μοναδικό” από την ανάγκη για σχέση (κι ο,τι να ‘ναι), είναι από τα μεγαλύτερα μας λάθη! Εξάλλου, όταν φερόμαστε έτσι, δεν διαφέρουμε και τόσο από αυτόν που υπολογίζει μόνος τις προσωπικές του επιθυμίες και ανάγκες…
Αγωνία επίσης έχει ο φοβισμένος … και ποιος φοβάται; Σίγουρα αυτός που πληγώθηκε κάποτε, αλλά και αυτός, που δεν είναι σίγουρος για τον εαυτό του. Αυτός, που δεν είναι σίγουρος για τα αισθήματα του, ή για τον άνθρωπο που έχει επιλέξει να είναι δίπλα του. Αυτός που δεν είναι ασφαλής, που δεν εμπιστεύεται, που δεν πιστεύει στην αγάπη!
Και όταν δεν εμπιστεύεσαι ξυπνά το τέρας μέσα σου. Ορθώνεται το πανίσχυρο τέρας της ζήλιας, που σου δίνει μόνο δικαιώματα, θολώνει την κρίση σου, στενεύει το οπτικό σου πεδίο και σε κάνει πρωταγωνιστή μιας τραγωδίας… κι αυτόματα έχεις υπογράψει το τέλος. Γιατί καμία ανθρώπινη σχέση δεν απογειώνεται αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Αγγίζει το προσωρινό, αλλά ποτέ το ουσιώδες.

Και μαζί με την εμπιστοσύνη, ο σεβασμός, η κατανόηση, η επικοινωνία και η καύλα είναι τα πάντα στη σχέση… σε όποια σχέση φυσικά. Γι΄ αυτό και το κεφάλαιο “σχέσεις” είναι ένα από τα πιο δύσκολα στη ζωή μας. Γιατί λίγοι από εμάς είμαστε διατεθειμένοι να ανοίξουμε την καρδιά μας, να αφοπλιστούμε ξεχνώντας τις προδοσίες του παρελθόντος και να αφεθούμε χωρίς δεύτερη σκέψη σε κάτι καινούργιο και υποσχόμενο. Ο φόβος -δυστυχώς- είναι η μεγάλη μας παγίδα και ζει μέσα μας. Ο φόβος μήπως ξαναπονέσουμε. Και κάπως έτσι παύουμε να ζούμε…

Αν θέλετε τη γνώμη μου, ο έρωτας είναι σαν την επανάσταση. Θέλει ταχύτητα και ορμή. Θέλει τόλμη. Σιχαίνεται την όποια θεσμοθετημένη παρέμβαση και σκοτώνεται από την απόλυτη νομιμοποίηση. Στην ουσία του είναι βαθιά δημοκρατικός. Όπως και ο θάνατος, δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα. Είναι όλοι ίσοι απέναντι του. Θεοί και δαίμονες, όλοι μα όλοι, πέφτουν κάποτε χτυπημένοι από τα βέλη του και όλοι τον βιώνουν με τον ίδιο τρόπο… Την μια είσαι ολόκληρος και την άλλη κομματιάζεσαι στα δύο… όποιος κι αν είσαι!

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την αναλώνουμε σε εγωισμούς και ανασφάλειες, σε κτητικότητες και εμμονές…
Θυμηθείτε αυτό που γράφαμε μικροί στα θρανία μας … “Αν αγαπάς κάτι πολύ, άσε το ελεύθερο. Αν γυρίσει σε σένα ήταν πάντα δικό σου … αν δεν γυρίσει δεν ήταν ποτέ”. (Εύλογη απορία : που τα ξέραμε εμείς αυτά όταν ήμασταν μικρά;).


Και λίγο πριν κάνω τον επίλογο μου, ορίστε και η επιστημονική προσέγγιση που σάς υποσχέθηκα για το τέλος…

Η ανθρωπολόγος Έλεν Φίσερ μελετάει τη λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου επί σειρά ετών και σε μια ομιλία της το 2006 είπε μεταξύ άλλων:
….αυτά τα τρία εγκεφαλικά συστήματα, επιθυμία για σεξ, ρομαντική αγάπη και προσκόλληση – δεν πάνε πάντα μαζί. Μπορούν, όμως να συνυπάρχουν. Γι’ αυτό και το ευκαιριακό σεξ δεν είναι τόσο ευκαιριακό. Με τον οργασμό έχουμε μια αύξηση της ντοπαμίνης. Η ντοπαμίνη συνδέεται με την ρομαντική αγάπη, και έτσι μπορούμε να ερωτευθούμε κάποιον με τον οποίο κάνουμε σεξ. Με τον οργασμό έχουμε μια αύξηση της οξυτοκίνης και της βασοπρεσίνης – αυτές συνδέονται με την προσκόλληση. Γι’ αυτό αισθανόμαστε αυτό το αίσθημα της κοσμικής ένωσης με κάποιον αφού κάναμε σεξ μαζί του. Αλλά αυτά τα τρία εγκεφαλικά συστήματα, η επιθυμία για σεξ, η ρομαντική αγάπη και η προσκόλληση, δεν είναι πάντα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Μπορεί να αισθάνεστε μια βαθιά προσκόλληση με ένα μόνιμο σύντροφο, ενώ ταυτόχρονα αισθάνεστε έντονη ρομαντική αγάπη για κάποιον άλλο, ενώ αισθάνεστε σεξουαλική παρόρμηση για ανθρώπους που δεν σχετίζονται με τους άλλους συντρόφους. Εν συντομία, είμαστε ικανοί να αγαπάμε περισσότερους από έναν ανθρώπους ταυτόχρονα. Μάλιστα, μπορούμε να είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τη νύχτα και να περνάμε από βαθιά αισθήματα προσκόλλησης για ένα πρόσωπο, σε βαθιά αισθήματα ρομαντικής αγάπης για κάποιο άλλο. Είναι σαν να συνεδριάζει μια επιτροπή στο κεφάλι σας καθώς προσπαθείτε να αποφασίσετε τι να κάνετε. Επίσης, ειλικρινά δεν νομίζω ότι είμαστε ένα ζώο φτιαγμένο να είναι ευτυχισμένο, είμαστε ένα ζώο που φτιάχτηκε για να αναπαράγεται. Νομίζω ότι εμείς δημιουργούμε την ευτυχία μας. Και νομίζω, παρ’ όλα αυτά, ότι μπορούμε να δημιουργούμε καλές σχέσεις μεταξύ μας”.

Πάλι μέσω πειραμάτων κατέληξε το 2008 στο ότι:
«Η ρομαντική αγάπη είναι μια παρόρμηση, μια βασική παρόρμηση ζευγαρώματος. Όχι η σεξουαλική παρόρμηση – αυτή σε κάνει να βγεις εκεί έξω αναζητώντας μια ολόκληρη γκάμα ερωτικών συντρόφων. Η ρομαντική αγάπη σού επιτρέπει να εστιάζεις την ενέργεια του ζευγαρώματος σε έναν κάθε φορά, να διαφυλάττεις την ενέργεια του ζευγαρώματος και να ξεκινάς τη διαδικασία, με αυτό το ένα άτομο. Σκέφτομαι όλη την ποίηση που έχω διαβάσει για τη ρομαντική αγάπη, και αυτό που τη συνοψίζει καλύτερα είναι κάτι που ειπώθηκε από τον Πλάτωνα πάνω από 2.000 χρόνια πριν. Είπε: “Ο Θεός του έρωτα ζει σε κατάσταση ανάγκης. Είναι μια ανάγκη. Είναι μια παρόρμηση. Είναι μια ομοιοστατική ανισορροπία. Όπως η πείνα και η δίψα, είναι σχεδόν αδύνατον να εξαλειφθεί”».


Άρα, πόσο τρελός είναι ο εγκέφαλος μας που από τη μια μας βυθίζει στη τρέλα της ρομαντικής αγάπης, ενώ παράλληλα μας σπρώχνει σε αναζήτηση σεξουαλικής ηδονής σε άλλους; Καθόλου, αν εξυπηρετεί  συγκεκριμένους βιολογικούς σκοπούς. Πολύ, αν αυτοί οι σκοποί αλληλοσυγκρούονται.

Οι κοινωνικές αξίες αλλάζουν. Η ανθρώπινη φυσιολογία εξελίσσεται… Όμως κάποια πράγματα παραμένουν ίδια, όπως η ανάγκη μας να αρέσουμε, να νιώθουμε ασφάλεια σε μια αγκαλιά, να επικοινωνούμε με ένα μόνο βλέμμα, να βιώνουμε την ηδονή σε περαστικές στιγμές… και ίσως κάποια στιγμή καταφέρουμε να πιστέψουμε ότι η κτήση δεν έχει να κάνει σε τίποτα  με την αγάπη. Ίσως περάσει κάποτε μέσα μας ότι η αγάπη δεν ακυρώνεται όταν αλλάζει μορφή, ούτε ελαττώνεται όταν μοιράζεται… αλλά είναι καλό να θυμόμαστε πάντα ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, δεν είναι κάτι που εκφράζεται με λόγια, αλλά αποδεικνύεται μέσα από πράξεις!

Joanna Arbi για το thnx.gr
(#DarkParadise)

*Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους αυτού, από άλλο site, ή blog.

Related Post

Len Faki @ Monastiraki Center

Posted by - 18/12/2015 0
Η Playground διοργανώνει ένα μεγάλο techno πάρτι στο Monastiraki center, με καλεσμένο έναν καλλιτέχνη που έχει συνδέσει το όνομά του…

5th Kazarma Music Festival

Posted by - 28/07/2016 0
5ο KAZARMA music festival: Μια μουσική γιορτή για νέα ταλέντα από την Τετάρτη 3/8 έως την Κυριακή 7/8 2016, στο…

The Live Tribute to Gary Moore Vol.3

Posted by - 06/04/2016 0
Το μεγάλο live αφιέρωμα για τον GARY MOORE επιστρέφει!! Συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου Ιρλανδού κιθαρίστα Gary…