Έρως Ανίκατε Μάχαν… | Dark Paradise #04

49 0

Δεν υπάρχει κανένας που να ειναι 100% φιλελεύθερος, σοσιαλιστής, κομμουνιστής, ή ο,τι άλλο… Πάρτε για παράδειγμα τον έρωτα. Στον έρωτα οι περισσότεροι ειναι ηγεμονικοί. Ακόμα και ο μεγαλύτερος ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μπορεί να μεταμορφωθεί στον χειρότερο καταπιεστή από το τέρας της ζήλιας, ή της ανασφάλειας. Στον έρωτα οι περισσότεροι προτιμούν να γίνονται δεσμοφύλακες του άλλου, μικροί -θλιβεροί- πράκτορες των στιγμών που ο αγαπημένος είναι μακρυά τους, ακόμα και εκβιαστές, κι έτσι, βουτηγμένοι όπως είναι σε ανόητες αγωνίες, φοβίες και εγωισμούς, μετατρέπουν τον έρωτα, (που στην ουσία του είναι βαθιά δημοκρατικός), σε έναν γοητευτικό, αλλά σκληρό επαναστάτη, που απαιτεί και διεκδικεί!

Ο έρωτας θέλει ταχύτητα και ορμή. Θέλει τόλμη. Σιχαίνεται την όποια θεσμοθετημένη παρέμβαση και σκοτώνεται από την απόλυτη νομιμοποίηση. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ακριβως λόγω αυτής της παρεξήγησης, βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξαιρετική αντίφαση.
Ενώ ο ερωτευμένος μπορεί να γινει ηγεμονικός και κτητικός, ο ιδιος ο έρωτας είναι βαθιά δημοκρατικός. Όπως και ο θάνατος, δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα. Είναι όλοι ίσοι απέναντι του. Θεοί και δαίμονες, όλοι μα όλοι, πέφτουν κάποτε χτυπημένοι από τα βέλη του και όλοι τον βιώνουν με τον ίδιο τρόπο: Την μια στιγμή είσαι ολόκληρος και την άλλη κομματιάζεσαι στα δύο… όποιος κι αν είσαι!

Ειναι λάθος αυτό που λένε οτι όταν ερωτεύεσαι βρίσκεις το άλλο σου μισό. Πιστευω πως εισαι ολοκληρωμένος πριν ερωτευτείς. Ο έρωτας σε κομματιάζει. Είσαι ολόκληρος και ξαφνικά ανοίγεις στα δυο. Και ειναι και κάτι φορές που σε διαλύει, σε κάνει πολλά κομμάτια… 10, 100, 1000… και συ πρέπει να ξαναενώσεις τα κομμάτια σου. Και καθε φορά το παζλ προκύπτει και λιγο διαφορετικό. Ώσπου έρχεται η στιγμή που δεν εισαι ο ίδιος πια. Έρχεται η στιγμή που δεν θεωρείσαι πλέον αθώος, αλλά έμπειρος στον έρωτα. Ομως τι περίεργο πραγμα! Ο έρωτας αγαπα την αθωότητα.

Η αθωότητα τού χαμογελά, τον πιστεύει, ονειρεύεται, χορεύει μαζι του σε πρωτάκουστους ρυθμούς. Η εμπειρία απο την άλλη τον κοιτάζει καχύποπτα. Τον ξερει απο παλιά. Τον φοβάται. Είναι αυτός που κάποτε χόρεψε μαζί της στα σύννεφα και ξαφνικά της έδωσε μια σπρωξιά και την γκρεμοτσάκισε… Είναι αυτός που της στέρησε την αθωότητα που τόσο αγαπούσε. Το αστείο όμως ειναι, ότι κανείς δε γλιτώνει απο αυτόν.
Η αθωότητα φοράει τα καλα της ρούχα, βάζει δυνατά την αγαπημένη της μουσική και πατώντας έξαλλα και με ενθουσιασμό το γκάζι, πέφτει κατα πάνω του αγνοώντας τις συνέπειες. Η εμπειρία απο την άλλη, ακολουθεί το δρόμο που εχει χαράξει, θυμάται πού πρέπει να στρίψει και πού όχι. Δεν χάνεται. Δεν τρακάρει. Δεν γελάει. Δεν ξεχνά. Δακρύζει. Ονειρεύεται, αλλά χωρίς πίστη. Πόσο θα ήθελε να ήταν και παλι αθώα κι ας έπεφτε με ορμή πάνω στην κολόνα! Όμως όχι. Αυτό δεν μπορεί να γίνει τώρα. Τώρα θα ήταν ανοησία κάτι τέτοιο. Όσες φορές κι αν δεις το ίδιο έργο, το τέλος δεν πρόκειται να αλλάξει – όλοι το ξέρουν αυτό. Όμως, ο έρωτας δεν σου χτυπάει την πόρτα περιμένοντας να του ανοίξεις. Μπουκάρει μεσα αδιαφορώντας αν εσύ έχεις κρεμάσει από έξω ταμπέλα που γράφει «Απαγορεύεται η Είσοδος».

Και κάπως ετσι, αθώοι κ έμπειροι -όλοι ανεξαιρέτως- την πατάνε κάποτε. Και ο αθώος γίνεται έμπειρος και ο έμπειρος ανακαλύπτει πως εχει πολλά να μάθει ακόμα… και ο κύκλος δεν κλείνει ποτέ!
Εξάλλου, ακόμα και ο ίδιος ο θεός Έρωτας ερωτεύτηκε κάποτε! Ήταν μια θνητή η τυχερή. Μια όμορφη νέα με το όνομα Ψυχή…
(Τι περίεργο αλήθεια! Μοιάζει όλοι αυτήν να αναζητούμε τελικά…).

Joanna Arbi για το thnx.gr
(#DarkParadise)

*Aπαγορεύεται η αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρους αυτού, από άλλο site, ή blog.

Related Post

Bolivar Beach Bar * Grand Opening

Posted by - 07/05/2017 0
Το Bolivar Beach Bar ανοίγει επίσημα τις πόρτες του το Σάββατο 13 Μαϊου για να υποδεχτεί κι αυτό το καλοκαίρι…